…..Hij betreedt juist dit rijk dat het rijk is waar geen liefde is, waar er alleen verdeeldheid, gebrokenheid en afscheiding is, zowel van God als van elkaar en in onszelf, de innerlijke gebrokenheid en het conflict tussen geest en hart, tussen geweten en actie: Christus is geboren in het rijk van de dood dat we hebben gemaakt door het misbruik van vrijheid, omdat we vergeten zijn dat vrijheid culmineert, wordt vervuld in die liefde die zichzelf volmaakt geeft, die vergeetachtigheid van het zelf is, die het neerleggen van iemands leven voor de ander is. 1 Laten we dan naar deze wieg kijken, niet zoals we doen als we kleine kinderen zijn, en alleen een beeld zien van de geboorte van een kind dat wonderbaarlijk is; laten we er met een ernstige en volwassen blik naar kijken en zien dat deze kribbe een offeraltaar is, dat deze grot waar Hij werd geboren een beeld is van die grot waarin Hij zal worden gedeponeerd, een jongeman, gedood in godsnaam na de doodsstrijd van de Hof en de lijdensweg van het Kruis, en laten we onszelf afvragen: “Zijn wij, ieder van ons, een antwoord op liefde die op zo’n manier wordt geopenbaard, in zo’n mate geopenbaard?
– Metropoliet Anthony Bloom
christelijkeinformatiebron 