border9798 (2)

Christos Yannaras : CITATEN

…radicale bekering die tot verlossing leidt , vereist tegelijkertijd een pijnlijk verlies: Christus bevestigt dat je haar moet verliezen om je ziel te redden (Mt 16:25).Dit betekent dat je de diepgewortelde identificatie van jezelf met je individuele aard en met de biologische en psychologische verdediging van het ego moet afwijzen .Het betekent afstand doen van alle afhankelijkheid van menselijke kracht, goedheid, gezag, actie of effectiviteit. Wie ooit wil leven, moet zijn leven verliezen – de illusie van schenkt leven in zijn krachtigste en meest effectieve vorm. Maar bovenal betekent uw leven verliezen dat u afstand doet van individuele verworvenheden, objectieve erkenning van deugd en het gevoel van verdienste, die de pijlers zijn van ons verzet tegen de noodzaak van gemeenschap met God en vertrouwen in .Hem.
– Christos Yannaras

Het leven dat individuele overleving en zelfvoorziening is – om zijn leven te redden als persoonlijk onderscheidend vermogen en vrijheid: “laat hem zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen.” Aanvaarding van het kruis en de vrijwillige dood van alle menselijke zelfverzekerdheid
– Christos Yannaras

“ De mensen die werkelijk dorsten naar het leven, die dagelijks op de rand van elke vorm van dood staan, die wanhopig worstelen om enig licht te onderscheiden in het zittende mysterie van het menselijk bestaan – dit zijn de mensen voor wie het evangelie van verlossing in de eerste plaats is en het meest in het bijzonder aangepakt, en onvermijdelijk blijven ze allemaal ver verwijderd van het rationalistisch georganiseerde sociale conventioneleisme van het gevestigde christendom. ”
— Christos Yannaras

“Je ziel vrijelijk delen, dat is waar metanoia (een verandering van geest, of berouw) echt naar verwijst: een mentaal product van liefde. Een verandering van geest, of liefde voor het onaantoonbare. En je gooit elke conceptuele mantel van zelfverdediging af, je geeft de vleselijke weerstand van je ego op. Berouw heeft niets te maken met berouw over wettelijke overtredingen. Het is een extatische erotische zelfontlediging. Een verandering van denken over de manier van denken en zijn.”
― Christos Yannaras

“Bij mensen (en alleen mensen) wordt seksualiteit belichaamd in verlangen – in het oorspronkelijke verlangen naar leven-als-relatie. Dat de geslachtsdrift het vitale verlangen naar relatie dient – dat op het niveau van het primordiale proces, het verlangen naar het leven op zichzelf zich in de geslachtsdrift kleedt – behoort tot de bijzonderheid van het mens zijn.”
– Christos Yannaras, Relationele ontologie

“Elk specifiek mens echter denkt, oordeelt, verbeeldt, wil en drukt zichzelf uit op een unieke, ongelijke en onherhaalbare modus – een modus van onvoorspelbaar verschil, of andersheid, die objectief elke beschrijving of afbakening tart.”
– Christos Yannaras, Relationele ontologie

“Het woord ‘God’ definieert een persoonlijke relatie, geen objectief concept. Zoals de naam van de geliefde in elke liefde. Het impliceert geen scheiding en afstand. Het horen van de geliefde naam is een onmiddellijk gewaarzijn, een dimensieloze nabijheid van aanwezigheid. Het is ons leven dat volledig in relatie is veranderd.”
― Christos Yannaras, Variaties op het Hooglied

“Steeds meer lijkt het christelijk leven niets meer te zijn dan een bepaalde manier van handelen, een gedragscode. Het christendom raakt steeds meer vervreemd en wordt een sociale eigenschap die is aangepast om te voldoen aan de minst waardige menselijke eisen – conformiteit, steriel conservatisme, lafhartigheid en verlegenheid; het is aangepast aan de triviale moralisering die lafheid en individuele veiligheid wil opsieren met de begrafenisversiering van sociaal decorum.”
– Christos Yannaras, The Freedom of Morality

“We kennen God door een relatie aan te gaan, niet door een concept te begrijpen.De relatie vormt de subjectiviteit van ons bestaan. We nemen bewust en rationeel deel aan het bestaan, met subjectieve zelfkennis en identiteit, omdat de erotische drang van onze natuur wordt omgezet in een persoonlijke relatie wanneer in de ruimte van de Ander de eerste betekenaar van verlangen ontstaat: de moederlijke aanwezigheid. Het onderwerp wordt geboren met de eerste vreugdesprong van de liefde.”
― Christos Yannaras, Variaties op het Hooglied

“Tegenwoordig is in deze atmosfeer het woord en het idee van ascese waarschijnlijk onbegrijpelijk voor een zeer groot aantal christenen. Iedereen die spreekt over vasten en kuisheid en vrijwillige beperking van onze individuele verlangens, zal zeker neerbuigendheid of spot ontvangen. Dit weerhoudt mensen er natuurlijk niet van om hun “metafysische overtuigingen” te hebben en te geloven in een “hoogste wezen” of in de “lieve Jezus” die een prachtige ethische leer had. De vraag is echter wat het nut is van “metafysische overtuigingen” als ze geen enkele manier zijn om een echt antwoord te geven – in tegenstelling tot een idealistisch en abstract antwoord – op het probleem van de dood, het schandaal van de ontbinding van het lichaam in de aarde. Dit echte antwoord is alleen te vinden in de kennis die door ascese wordt verleend, in de poging om de dood in ons eigen lichaam te weerstaan, en door de dynamische triomf over de dood van de mens. En niet zomaar in welke vorm van ascese dan ook, maar in dat wat bestaat in overeenstemming met het voorbeeld van Christus, die bereidwillig de dood aanvaardde om de dood te vernietigen – “de dood door de dood vertrappen”. Elke vrijwillige versterving van de egocentriciteit die “in strijd is met de natuur” is een dynamische vernietiging van de dood en een triomf voor het leven van de persoon.”
– Christos Yannaras, The Freedom of Morality

“De mensen die werkelijk dorsten naar het leven, die dagelijks op de rand van elke vorm van dood staan, die wanhopig worstelen om enig licht te onderscheiden in het zittende mysterie van het menselijk bestaan – dit zijn de mensen voor wie het evangelie van verlossing in de eerste plaats en meest in het bijzonder aan de orde gesteld, en onvermijdelijk blijven ze allemaal ver verwijderd van het rationalistisch georganiseerde sociale conventioneleisme van het gevestigde christendom.”
– Christos Yannaras, The Freedom of Morality

Elke vrijwillige versterving van de egocentriciteit die “in strijd is met de natuur” is een dynamische vernietiging van de dood en een triomf voor het leven van de persoon.”
– Christos Yannaras, The Freedom of Morality

“De mensen die werkelijk dorsten naar het leven, die dagelijks op de rand van elke vorm van dood staan, die wanhopig worstelen om enig licht te onderscheiden in het zittende mysterie van het menselijk bestaan – dit zijn de mensen voor wie het evangelie van verlossing in de eerste plaats en meest in het bijzonder aan de orde gesteld, en onvermijdelijk blijven ze allemaal ver verwijderd van het rationalistisch georganiseerde sociale conventioneleisme van het gevestigde christendom.”
– Christos Yannaras, The Freedom of Moralityuk vinden

“In de Kerk is lichamelijke ascese altijd de belangrijkste weg naar theologische kennis geweest. Het is voor de mens niet mogelijk om de waarheid van het leven, de waarheid van God en de waarheid van zijn eigen bestaan te leren kennen louter door middel van intellectuele categorieën…”
– Christos Yannaras, The Freedom of Morality

“Zodra de Kerk haar ontologische identiteit ontkent – wat ze in wezen is als een existentiële gebeurtenis waarbij individuele overleving wordt veranderd in een persoonlijk leven van liefde en gemeenschap – dan wordt ze vanaf dat moment gereduceerd tot een conventionele vorm waaronder individuen zijn gegroepeerd in een instelling; zij wordt een uitdrukking van de val van de mens, zij het een religieuze. Ze begint de “religieuze behoeften” van de mensen te dienen, de individualistische emotionele en psychologische behoeften van de gevallen mens.”
– Christos Yannaras, The Freedom of Morality

“In de Kerk is lichamelijke ascese altijd de belangrijkste weg naar theologische kennis geweest. Het is niet mogelijk voor de mens om de waarheid van het leven, de waarheid van God en de waarheid van zijn eigen bestaan te leren kennen louter door middel van intellectuele categorieën…”
– Christos Yannaras, The Freedom of Morality

“De zonde van existentieel falen.”
– Christos Yannaras

Bij mensen (en alleen mensen) wordt seksualiteit belichaamd in verlangen – in het oorspronkelijke verlangen naar leven-als-relatie.Dat de geslachtsdrift het vitale verlangen naar relatie dient – dat op het niveau van het oerproces, het verlangen naar het leven op zich zich in de geslachtsdrift kleedt – behoort tot de bijzonderheid van het mens-zijn. Vrijelijk je ziel delen, dat is waar metanoia (een verandering van geest, of berouw) echt naar verwijst: een mentaal product van liefde. Een verandering van geest, of liefde voor het onaantoonbare. En je gooit elke conceptuele mantel van zelfverdediging af, je geeft de vleselijke weerstand van je ego op. Berouw heeft niets te maken met berouw over wettelijke overtredingen. Het is een extatische erotische zelfontlediging. Een verandering van denken over de manier van denken en zijn.
— Christos Yannaras

Je ziel vrijelijk delen, dat is waar metanoia (een verandering van geest, of berouw) echt naar verwijst: een mentaal product van liefde. Een verandering van geest, of liefde voor het onaantoonbare. En je gooit elke conceptuele mantel van zelfverdediging af, je geeft de vleselijke weerstand van je ego op. Berouw heeft niets te maken met berouw over wettelijke overtredingen. Het is een extatische erotische zelfontlediging. Een verandering van denken over de manier van denken en zijn. ”
– Christos Yannaras

“Tegenwoordig is in deze atmosfeer het woord en het idee van ascese waarschijnlijk onbegrijpelijk voor een zeer groot aantal christenen. Iedereen die spreekt over vasten en kuisheid en vrijwillige beperking van onze individuele verlangens, zal zeker neerbuigendheid of spot ontvangen. Dit weerhoudt mensen er natuurlijk niet van om hun “metafysische overtuigingen” te hebben en te geloven in een “hoogste wezen” of in de “lieve Jezus” die een prachtige ethische leer had. De vraag is echter wat het nut is van “metafysische overtuigingen” als ze geen enkele manier zijn om een echt antwoord te geven – in tegenstelling tot een idealistisch en abstract antwoord – op het probleem van de dood, het schandaal van de ontbinding van het lichaam in de aarde. Dit echte antwoord is alleen te vinden in de kennis die ascese biedt, in de poging om de dood in ons eigen lichaam te weerstaan, en door de dynamische triomf over het afsterven van de mens. En niet zomaar in welke vorm van ascese dan ook, maar in dat wat bestaat in overeenstemming met het voorbeeld van Christus, die bereidwillig de dood aanvaardde om de dood te vernietigen – “de dood door de dood vertrappen”. Elke vrijwillige versterving van de egocentriciteit die “in strijd is met de natuur” is een dynamische vernietiging van de dood en een triomf voor het leven van de persoon.”
– Christos Yannaras

“De mensen die werkelijk dorsten naar het leven, die dagelijks op de rand van elke vorm van dood staan, die wanhopig worstelen om enig licht te onderscheiden in het zittende mysterie van het menselijk bestaan – dit zijn de mensen voor wie het evangelie van verlossing in de eerste plaats en meest in het bijzonder aan de orde gesteld, en onvermijdelijk blijven ze allemaal ver verwijderd van het rationalistisch georganiseerde sociale conventioneleisme van het gevestigde christendom.”
– Christos Yannaras