Anthony Bloom Metropoliet van Sourozh:

Op de drempel van het nieuwe jaar

Toen ik het ene jaar na het andere sprak over het nieuwe jaar dat eraan kwam en het vergeleek met een vlakte die niet gemarkeerd is, puur, bedekt met sneeuw, en ik vroeg u aandacht te schenken aan het feit dat we verantwoord moeten lopen waar het witte landschap zich uitstrekt dat nog maagdelijk is, want volgens de manier waarop we lopen, zal er een pad zijn dat het zal kruisen, als we de wil van God volgen, of foutieve stappen die alleen de witheid van de sneeuw zullen bevuilen.

Maar één ding dat we dit jaar niet meer dan ooit kunnen vergeten, is dat er duisternis is die deze witheid en dit onbekende landschap omringt, bedekt, als een koepel, een duisternis met weinig of veel sterren, maar een bewolkte, gevaarlijke en angstaanjagende duisternis.
We komen uit een jaar waarin we ons allemaal de duisternis hebben gerealiseerd waar geweld en wreedheid nog steeds heersen.
Hoe gaan we het nieuwe jaar tegemoet?

Het zou naïef en zeer antichristelijk zijn om God te vragen ons te beschermen, om van de aarde een paradijs van vrede te maken, terwijl er geen vrede om ons heen is. Er is conflict, spanning, ontmoediging, angsten, geweld, moord. We kunnen niet om vrede vragen, wanneer deze vrede zich niet buiten de Kerk kan verspreiden, wanneer het niet als lichtstralen komt om de duisternis te verdrijven.

Een spirituele schrijver uit het Westen had geschreven dat de christen degene is aan wie God de verantwoordelijkheid van alle andere mensen heeft toevertrouwd en deze verantwoordelijkheid moeten we voorbereiden om uit te voeren.

Binnenkort zullen we God smeken om het onbekende nieuwe jaar en de duisternis die het bedekt, met de grootste wens geuit in de liturgische sequenties,

“Gezegend zij het Koninkrijk van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest” moge het koninkrijk van God gezegend worden.
Deze woorden worden zelden uitgesproken: aan het begin van de dienst, als een wens voor het nieuwe jaar en op momenten waar tijd en eeuwigheid zich verenigen, wanneer we met de ogen van het geloof de eeuwigheid verweven kunnen zien met de tijd. De christen is de enige die de geschiedenis moet kunnen zien, zoals God die ziet, als een mysterie van verlossing , maar ook als een tragedie van menselijke zonde . En wat dat laatste betreft, moeten we een standpunt innemen. Christus zegt in het evangelie: “Als je hoort dat er oorlogen zijn of geruchten die over oorlogen spreken, panikeer dan niet» • hef uw hoofd op, er is geen plaats in het hart en het leven van de christen voor aarzeling, lafheid en angst, die allemaal producten zijn van egoïsme, zelfzorg, zelfs als deze zorg degenen raakt van wie we houden. God is de God van de geschiedenis, maar we moeten Zijn metgezellen worden en Hij stuurt ons naar deze wereld die van Hem is om de stomme staat van mensen te transformeren in een harmonie die de Staat van God zal worden genoemd.

En we moeten de woorden van de apostel onthouden die zegt dat wie voor de Heer wil werken, voor de rechter zal worden geleid, en de woorden van een andere apostel die ons zegt niet bang te zijn voor de vuurproef. In de wereld van vandaag moeten we klaar zijn om geoordeeld te worden en klaar om te volharden, misschien met de angst in ons hart dat we ons geloof kunnen verliezen, maar we moeten standvastig blijven. in dienst van God en mensen. En als we terugkijken op vorig jaar, vallen de woorden van de litanie ons op en beschuldigen ons. We vragen God om ons te vergeven voor wat we hebben gedaan of voor wat eindeloos is gebleven in het afgelopen jaar. We beweren orthodox te zijn; orthodox zijn betekent niet alleen het evangelie in zijn geheel belijden en het in zijn zuiverheid verkondigen, maar zelfs meer dan dat, ernaar leven . En we weten dat Christus verenigbaar is met niets anders dan de grootsheid van de mens en de boodschap van liefde en aanbidding.

We kunnen ons inderdaad bekeren, want wie zou zeggen, kijkend naar ons, zoals mensen zeiden over de vroege christenen: “Zie hoe ze elkaar liefhebben!” Wie zou, als hij ons ziet, zeggen dat we de zin van het leven hebben, van liefde die elke vergelijking te boven gaat, waardoor iedereen zich afvraagt ​​waar het vandaan komt? Wie heeft het hun gegeven? Hoe kunnen ze de test doorstaan? En als we willen dat dit jaar God waardig wordt, onze christelijke roeping, de heilige naam van de orthodoxie, moeten we individueel en als een lichaam voor iedereen, voor elke persoon die we nodig hebben, een visie worden van wat menselijk kan zijn en voor wat een gemeenschap van mensen kan zijn onder de genade van God.

Laten we om vergeving bidden, wij die zo ver verwijderd zijn van onze roeping, laten we bidden dat de Heer ons moed, en wil geeft om onszelf te rechtvaardigen, ons kruis op te heffen, om in de voetsporen van Christus te treden waar Hij ons ook roept .

Aan het begin van de oorlog zei koning George II de woorden die we elk nieuw jaar opnieuw kunnen zeggen. In zijn bericht aan de Natie leest hij een passage voor: “Ik zei tegen de man die op de drempel van het nieuwe jaar stond: geef me een licht om veilig naar het onbekende te lopen, en hij antwoordde: ga naar buiten in het licht en leg je hand in zijn hand “God , het moet beter voor u zijn dan licht en veiliger dan een normale weg.”

Dit is waartoe we geroepen zijn, en misschien vandaag om een ​​beslissing te nemen, een beslissing om trouw te zijn aan onze roeping en om het nieuwe jaar moedig te beginnen. Amen.

Bron: mitras.ru

Vertaling : Kris Biesbroeck
Gelukkig nieuwjaar!!!