Dankzegging en dankbaarheid

Door Ioannis Karavidopoulos

Stel je even voor hoe eng het zou zijn om afgesneden te zijn van alle andere mensen, zonder enige kans om contact op te nemen of iemand anders te ontmoeten, en tegelijkertijd een ziek lichaam te hebben dat voortdurend verslechtert als gevolg van een besmettelijke ziekte. Voeg daarbij de voortdurende minachting van mensen die geloofden dat de ziekte die we hadden de straf was voor ons zondige leven. Dan komt er plotseling iemand die ons benadert, de gevaren negeert, de heersende sociale vooroordelen met voeten treedt en duidelijk en onbevreesd Zijn liefde voor ons toont. Zullen we Hem niet eeuwig dankbaar zijn?

Dat was het geval in het geval dat werd gepresenteerd in het evangelieverslag van De heilige Lucas, over de tien tragische melaatsen die werden geraakt door de reddende genade en genezende kracht van Christus. Gods liefde, die in de wereld is geïncarneerd en geopenbaard in het leven en de dood van Christus, is niet beperkt tot de uitverkorenen, de uitverkorenen en Zijn vertrouwde vrienden. Dit geldt voor iedereen, zelfs, meer precies, vooral voor degenen die de “ernstige” en “vrome” van elk tijdperk als verdorven en zondaars beschouwen. Hij kent geen sociale, politieke of religieuze beperkingen. Dit kwam tot uiting in het geval van het verhaal van tien mensen verenigd door de pijn van de ziekte. Jezus ontmoet hen en spreekt tot hen, waarmee hij de wet van Mozes overwint, die elk contact met melaatsen verbiedt. Een van hen was zelfs een Samaritaan, dat wil zeggen een buitenlander
En toch is het de houding van de laatste die indruk op ons maakt en door de evangelist wordt benadrukt. Negen van hen die genezen zijn, zijn vol van de vreugde van het leven en het ontmoeten van hun vrienden en familieleden, zien hun lichaam weer sterk en gezuiverd, vergeten hun dankbaarheid aan Christus, hun weldoener, te uiten.

Dankbaarheid aan God

Ze waren typerend voor hen die, nadat ze alle menselijke kracht hadden uitgeput, in hun pijn en verdriet God aanroepen als hun laatste toevluchtsoord voor ziekte, maar in vreugde vergeten dat Hij werkelijk hun eerste vriend was in gezondheid en vreugde.
Het lijdt geen twijfel dat de pijnlijke hulpkreten die dagelijks tot God worden gericht, het aantal gebeden van dankzegging en dankbaarheid ver overtreffen.
Er zijn veel dingen in het leven die we als vanzelfsprekend beschouwen zonder ons verplicht te voelen aan iemand anders met betrekking tot deze alledaagse geschenken. Onze onafhankelijkheid en zelfvertrouwen laten geen ruimte voor dankbaarheid aan God, onze Weldoener. Het is moeilijk voor onze lippen om “Dank u” te zeggen, hoewel het heel gemakkelijk is, bijna spontaan, om verzoeken om hulp te schreeuwen in een moeilijk moment. En hier gebeurt iets heel typischs: naarmate de tijd van nood verstrijkt, vergeten we niet alleen het moment van onze zwakte en schamen we ons ervoor, demonstreren we bombast en proberen we de zwakte te vergeten die we hebben getoond.

Deze menselijke positie laat zien hoe we gevangen zaten in de verdediging van ons egoïstische denken. Toch omringt de reddende liefde van God ons dagelijks. Het kruis van Christus is niet alleen het hoogtepunt van een reeks verlossende daden die God voor ons, Zijn schepselen, heeft gedaan, maar het is ook het begin van de grenzeloze gaven die Hij aan de mensheid geeft. De belangrijkste daarvan is de overwinning op de angst voor de dood en de bloei van de hoop op de opstanding.

Wanneer de stank van de dood alles om ons heen in een crypte dreigt te veranderen, is de belangrijkste reden voor dankbaarheid aan God dan niet het aanscherpen van de hoop op een nieuw leven, zonder pijn, zonder verdriet en zonder angst voor de dood? Zelfabsorptie, Farizeïsche zelfvoorziening en dynamisch zelfvertrouwen dragen het stempel van een doodsbedreiging. Het openen van ons hart voor God is ons antwoord op Zijn oneindige gaven, het geschenk van het leven dat Hij ons genereus aanbood. Dit is ons “Dank u” aan Hem. Het is een uiting van dankbaarheid, die zeker gepaard moet gaan met gedrag dat consistent is met zo’n goddelijke gave. In het evangelieverslag kwam de uitdrukking van dankbaarheid aan Jezus van een Samaritaan, een vreemdeling die verachtelijk was. De pijn van ziekte verenigt tien melaatsen en uiteindelijk wordt de dankbaarheid van één Samaritaan omgezet in lofprijzing van Christus en Zijn erkenning.

Ioannis Karavidopoulos, professor aan de School voor Theologie van de Universiteit van Thessaloniki
Bron: agiazoni.gr – Vertaling : Kris Biesbroeck