Anthony Bloom citaten

 

“Een bloem plukken betekent bezit nemen, en het betekent ook doden.”
– Anthony Bloom

“Het woord ‘nederigheid’ komt van het Latijnse woord ‘humus’ wat vruchtbare grond betekent. Nederigheid is de situatie van de aarde. De aarde is er altijd, altijd als vanzelfsprekend beschouwd, nooit herinnerd, altijd door iedereen bewandeld, ergens waar we al het afval uitwerpen en uitstorten, alles wat we niet nodig hebben. Het is er, stil en alles accepterend en op een wonderbaarlijke manier het maken van alle afval nieuwe rijkdom ondanks corruptie, het transformeren van corruptie zelf in een kracht van het leven en een nieuwe mogelijkheid van creativiteit, open voor de zon, open voor de regen, klaar om elk zaad te ontvangen dat we zaaien en in staat om dertigvoudig, zestigvoudig, honderdvoudig, uit elk zaad te brengen.”
– Anthony Bloom

“Zolang we zelf echt zijn, zolang we echt onszelf zijn, kan God aanwezig zijn en iets met ons doen. Maar op het moment dat we proberen te zijn wat we niet zijn, is er niets meer te zeggen of te hebben; we worden een fictieve persoonlijkheid, een onwerkelijke tegenwoordigheid, en deze onwerkelijke tegenwoordigheid kan niet door God worden benaderd.’
– Anthony Bloom

“Zo vaak als we ‘ik hou van je’ zeggen we het met een enorme ‘ik’ en een kleine ‘jij’. We gebruiken liefde als een conjunctie in plaats van dat het een werkwoord is dat actie impliceert. Het heeft geen zin om gewoon de open ruimte in te staren in de hoop de Heer te zien; in plaats daarvan moeten we goed kijken naar onze naaste, iemand voor wie God wil bestaan, iemand voor wie God is gestorven. Iedereen die we ontmoeten heeft het recht om te bestaan, omdat hij waarde in zichzelf heeft, en dat zijn we niet gewend. De acceptatie van anders zijn is een gevaar voor ons, het bedreigt ons. Het recht van de ander erkennen om zichzelf te zijn kan betekenen dat hij zijn recht erkent om mij te doden. Maar als we een grens stellen aan dit bestaansrecht, is het helemaal geen recht. Liefde is moeilijk. Christus werd gekruisigd omdat hij een soort liefde onderwees die een verschrikking voor de mensen is, een liefde die totale overgave vereist: het spelt de dood.’
– Anthony Bloom

“Omdat we nog niet weten hoe we moeten handelen zonder uiterlijke reden, ontdekken we dat we niet weten wat we met onszelf moeten doen, en dan beginnen we ons steeds meer te vervelen. Dus eerst moet je leren om bij jezelf te zitten en verveling onder ogen te zien en alle mogelijke conclusies te trekken.”
– Anthony Bloom

“Theophan de Kluizenaar zei: ‘De meeste mensen zijn als een schaafsel van hout dat rond zijn centrale leegte is gekruld.’
– Anthony Bloom

“… een van onze grote geestelijke gidsen, Theophan de Kluizenaar, zegt: ‘Het bewustzijn van God zal zo duidelijk bij je zijn als kiespijn.’
– Anthony Bloom

“Laat alles in de steek, je zult de hemel ontvangen.”
– Anthony Bloom

“Het is absoluut niet nodig om na tijd te rennen om het te vangen. Het loopt niet van ons weg, het rent naar ons toe. Of je nu van plan bent om de volgende minuut je kant op te komen, of dat je je er totaal niet van bewust bent, het komt jouw kant op. De toekomst, wat je er ook aan doet, zal het heden worden, en dus is het niet nodig om te proberen uit het heden in de toekomst te springen. We kunnen gewoon wachten tot het er is, en in dat opzicht kunnen we … volledig stabiel [nog] zijn en toch in de tijd bewegen, omdat het tijd is dat beweegt. Je kent de situatie als je in een auto of in een trein zit en achterover leunt, als je niet rijdt, en je kijkt uit het raam; je kunt lezen, je kunt denken dat je kunt ontspannen, en toch beweegt de trein, en op een bepaald moment zal wat de toekomst was, of het nu het volgende station is of het laatste station waar je naartoe gaat, aanwezig zijn.”
– Anthony Bloom

“Johannes Chrysostomus zei: ‘Vind de deur van je hart, je zult ontdekken dat het de deur van het koninkrijk van God is.’ Het is dus innerlijk dat we ons moeten omdraaien, en niet naar buiten – maar naar binnen op een heel speciale manier. Ik zeg niet dat we introspectief moeten worden. Ik bedoel niet dat we naar binnen moeten gaan zoals in de psychoanalyse of psychologie. Het is geen reis naar mijn eigen innerlijkheid, het is een reis door mijn eigen zelf, om van het diepste niveau van het zelf naar de plaats te komen waar Hij is, het punt waarop God en ik elkaar ontmoeten.’
– Anthony Bloom

“Heb je nooit gemerkt dat rijk zijn altijd een verarming op een ander niveau betekent? Het is genoeg voor u om te zeggen: “Ik heb dit horloge, het is van mij”, en sluit uw hand erop, om in het bezit te zijn van een horloge en een hand te hebben verloren. En als je je geest sluit voor je rijkdom, als je je hart sluit zodat je veilig kunt houden wat erin zit, om het nooit te verliezen, dan wordt het zo klein als het ding waarin je jezelf hebt gesloten.”
– Anthony Bloom

“Dan verliezen ze op een gegeven moment hun hart, en de storm die buiten was komt naar binnen — de storm zit ook in hen. Angst, de dood cirkelt niet meer zomaar rond, ze komen binnen. En dan wenden ze zich tot Christus en doen wat we heel vaak met God doen: we kijken naar God in tijden van stress en tragedie, en we zijn verontwaardigd dat Hij zo vredig is. Het verhaal in het Evangelie onderstreept het door te zeggen dat Christus met Zijn hoofd op een kussen sliep- de laatste belediging. Ze sterven en Hij voelt zich op zijn gemak. Dit is precies wat we zo vaak voor God voelen. Hoe durft Hij zalig te zijn, hoe durft Hij zich zo op zijn gemak te voelen als ik in de problemen zit? En de discipelen doen precies wat we zo vaak doen. In plaats van tot God te komen en te zeggen: ‘Je bent vrede, je bent de Heer, zeg een woord en mijn dienaar zal genezen worden, zeg een woord en de dingen zullen goed komen’, schudden ze Hem uit Zijn slaap en zeggen: ‘Kan het je niet schelen dat we omkomen?’ Met andere woorden: ‘Als je niets kunt doen, slaap dan tenminste niet. Als je niets beters kunt doen, sterf dan in ieder geval in angst bij ons.’ Christus reageert, Hij staat op en zegt ‘Mensen van weinig geloof!’ en veegt ze opzij, Hij draait zich om naar de storm en projecteert Zijn innerlijke stilte, Zijn harmonie en vrede op de storm Hij zegt ‘Wees stil, wees stil’ en alles is weer stil.
– Anthony Bloom

“In het leven van Mozes, in de Hebreeuwse folklore, is er een opmerkelijke passage. Mozes vindt een herder in de woestijn. Hij brengt de dag door met de herder en helpt hem zijn ooien te melken, en aan het einde van de dag ziet hij dat de herder de beste melk die hij heeft in een houten kom stopt, die hij op een vlakke steen op enige afstand plaatst. Toen vroeg Mozes hem waar het voor is en de herder antwoordt: “Dit is Gods melk.” Mozes is verbaasd en vraagt hem wat hij bedoelt. De herder zegt: ‘Ik neem altijd de beste melk die ik bezit, en ik breng het als een offer aan God.’ Mozes, die met zijn naïeve geloof veel verfijnder is dan de herder, vraagt: ‘En drinkt God het?’ ‘Ja,’ antwoordt de herder, ‘dat doet hij.’ Dan voelt Mozes zich gedwongen om de arme herder te verlichten en hij legt uit dat God, als zuivere geest, geen melk drinkt. Maar de herder is er zeker van dat Hij dat doet, en dus hebben ze een kort argument, dat eindigt met Mozes die de herder vertelt zich achter de struiken te verbergen om erachter te komen of God in feite komt om de melk te drinken. Mozes gaat dan naar buiten om in de woestijn te bidden. De herder verbergt zich, de nacht komt, en in het maanlicht ziet de herder een kleine vos die uit de woestijn komt draven, naar rechts kijkt, naar links kijkt en recht naar de melk gaat, die hij oploopt en weer in de woestijn verdwijnt. De volgende morgen vindt Mozes de herder behoorlijk depressief en neerslachtig. ‘Wat is er aan de hand?’ vraagt hij. De herder zegt: ‘Je had gelijk, God is een zuivere geest en Hij wil mijn melk niet.’ Mozes is verrast. Hij zegt: ‘Je zou gelukkig moeten zijn. Je weet meer over God dan voorheen.’ ‘Ja, dat doe ik’ zegt de herder, ‘maar het enige wat ik kon doen om mijn liefde voor Hem te uiten, is mij ontnomen.’ Mozes ziet het nut. Hij trekt zich terug in de woestijn en bidt hard. In de nacht in een visioen spreekt God tot hem en zegt: “Mozes, jullie hadden het mis. Het is waar dat ik een zuivere geest ben. Toch accepteerde ik altijd met dankbaarheid de melk die de herder me aanbood, als uitdrukking van zijn liefde, maar omdat ik, als zuivere geest, de melk niet nodig heb, deelde ik het met deze kleine vos, die erg dol is op melk.”
– Anthony Bloom

“We kunnen geen leven van gebed leiden, we kunnen niet doorgaan Godwards, tenzij we vrije vorm bezit om twee handen te bieden en een hart absoluut open – niet als een portemonnee die we bang zijn om open te houden omdat ons geld zal vallen uit het, maar als een open en lege portemonnee – en een intelligentie volledig open voor het onbekende en het onverwachte. Dit is de manier waarop we rijk zijn en toch volledig vrij van rijkdom. En dit is het punt waarop we kunnen spreken van buiten het Koninkrijk zijn en toch zo rijk van binnen zijn en toch ook zo vrij.”
– Anthony Bloom

“Over het algemeen zijn het hebzucht, angst en nieuwsgierigheid die ons naar buiten laten leven. Een Franse wetenschapper die in Amerika werkte, Alexis Carrel, zei in een boek genaamd “Man the Unknown” dat als je jezelf afvraagt waar je persoonlijkheid eindigt, je zult zien dat de tong van een hebzuchtige persoon als tentakels wordt geprojecteerd op alle edibles van de wereld; de ogen van de nieuwsgierige persoon zijn als tentakels geprojecteerd en gehecht aan alles eromheen; de oren van de afluisteraar worden lang en breed en gaan ver weg. Als je een tekening zou kunnen maken van hoe je eruit ziet in die termen, zou je zien dat er weinig van je over is, omdat alles extravert is. Zodat het eerste wat men moet doen is de tentakels losmaken en binnenbrengen. Je kunt niet naar binnen gaan als je volledig naar buiten bent.”
– Anthony Bloom

“Je kunt niet, nadat je nog nooit eerder hebt gebeden, beginnen met achttien uur dialoog en gebed met God, terwijl je andere dingen doet. Maar je kunt gemakkelijk een of twee momenten uitping geven en er al je energie in steken. Draai gewoon je ogen Godwards, glimlach naar Hem en ga erin. Er zijn momenten waarop je God kunt zeggen: “Ik moet gewoon rusten, ik heb niet de kracht om de hele tijd bij U te zijn”, wat volkomen waar is. Je bent nog steeds niet in staat om Gods gezelschap de hele tijd te dragen. Nou, zeg het dan. God weet dat heel goed, wat je er ook aan doet. Ga uit elkaar, zeg even: ‘Ik zal even rusten. Even accepteer ik dat ik minder heilig ben.’
– Anthony Bloom

“Een van de gevaren in gebed is om te proberen woorden te vinden die op de een of andere manier op het niveau van God zullen zijn. Helaas, omdat niemand van ons op een niveau met God is, schieten we tekort en verspillen we veel tijd aan het vinden van de juiste woorden.”
– Anthony Bloom

“Als christenen zijn we altijd in spanning – in angst en tegelijkertijd in gelukzaligheid. Dit is gek, belachelijk. Maar het is waar – het accepteren van de donkere nacht net zoals we de schittering van de dag accepteren. We moeten een daad van overgave doen – als ik in Christus ben, zijn er momenten waarop ik de roep van de Heer aan het kruis en de angst in de tuin van Gethsemane moet delen. Er is een manier om verslagen te worden, zelfs in ons geloof – en dit is een manier om de angst van de Heer te delen. Ik geloof niet dat we ooit moeten zeggen: ‘Dit kan jou niet overkomen.’ Als we christenen zijn, moeten we dit leven doormaken, het leven en de wereld accepteren, niet proberen een vervalste wereld te creëren.”
– Anthony Bloom”In de positie van spanning waarin we ons bevinden, tussen kerkelijk en burgerschap, is ons kerkelijk vakmanschap veel vrijer dan wanneer we een betere harmonie tussen kerk en staat zouden hebben.”
– Anthony Bloom

“… Zolang je je voorstelt dat je rijk bent, is er niets om God voor te danken, en je kunt je niet bewust zijn van geliefd zijn. Te vaak is het soort dankzegging dat we aanbieden te veel een algemene dankzegging, en het soort bekering dat we tot God brengen is te veel een algemene bekering.”
– Anthony Bloom