priester te Antiochië, daarna bisschop te Constantinopel, 
Homilie over het evangelie van Mattheus, nr. 29, 1

“Alleen God kan immers zonden vergeven” (Mc 2,7)

“Men bracht Hem een lamme.” Mattheus vertelt eenvoudig dat deze verlamde naar Jezus werd gebracht. De andere evangelisten vertellen dat hij door een opening in het dak naar beneden werd gelaten, en zo voor de Verlosser werd gelegd zonder ook maar iets te vragen, ze lieten Hem zelf een oordeel vellen over zijn genezing…
Het Evangelie zegt “toen Jezus hun geloof zag”, dat wil zeggen van hen die de verlamde naar Jezus hadden gebracht. Zie hoe Christus soms geen enkele zaak maakt van het geloof van deze zieke: misschien is hij er niet toe in staat, of onwetend of bezeten door een kwade geest. Hier had de verlamde toch een groot geloof in Jezus; zou hij het anders toegestaan hebben dat men hem voor Hem neer zou leggen? Christus antwoordt op dat vertrouwen met een bijzonder wonder. Met de macht van God zelf vergeeft Hij de zonden van deze man. Hij toont op deze wijze dat Hij aan de Vader gelijk is, een waarheid die Hij al eerder had getoond, toen Hij tegen de lamme zei: “Ik wil het, wordt rein” (Mt 8,3)… en toen Hij met één woord de woeste zee had gekalmeerd (Mt 8,26), of toen Hij, in de hoedanigheid van God demonen had uitgedreven, die in Hem hun vorst en hun rechter zagen (Mt 8,32). Welnu, hier toont Hij zich aan zijn tegenstanders, tot hun grote verbazing, dat Hij gelijk aan de Vader is.

Bron : evzo.org