Heilige Sophrony van Essex 

Korte bedenkingen

Door onze inspanning is leven met Christus-God, onsterfelijkheid, eeuwigheid. Volgens de Openbaring kan de eeuwigheid van God op ons worden overgedragen.

We moeten ons richten op God Zelf, op Zijn persoon, dat wil zeggen op dat wat boven alles is, om aan ons lichaam, dat neigt naar traagheid, richting te geven aan de eeuwigheid.

De apostel Paulus, deze grote geest die ons door de voorzienigheid van God is gegeven, bevestigt dat de wet nooit iemand tot volmaaktheid heeft geleid. Dit betekent dat de regels van de kerk ons ​​in het begin kunnen helpen. Als we vanaf het begin aan ons lot worden overgelaten, kunnen we ons inderdaad een beetje verloren voelen.

De man die erin slaagde boven elke wet uit te stijgen, bereikte de staat van vergoddelijking, dat wil zeggen redding. Het is belangrijker om bewustzijn en verantwoordelijkheid te hebben voor elke beweging van ons hart en onze geest, dan om een ​​regel te hebben.

Vergoddelijking werkt met de eenheid van God in ons en niet met onze eigen capaciteiten.

De ware vrijheid is daar “waar de Geest van de Heer” is, en voor dit doel is gehoorzaamheid, zoals het christelijk leven in het algemeen, het verwerven van de Heilige Geest.

De man die zijn medemens tot slaaf maakt, of zelfs zijn vrijheid beraamt, vernietigt onvermijdelijk zijn eigen vrijheid, omdat een dergelijk streven op zichzelf een val is uit het goddelijke leven van liefde, waartoe de mens is geroepen.

” Christus vraagt ieder van ons: ” Hou je van Mij? (Ioan 21,15). En iedereen antwoordt: “Ja Heer, U ziet dat Ik U liefheb.” Aan deze liefde ligt alle betekenis, alle wijsheid, het einde van kennis, het eindeloze leven, het heiligdom Licht. Met deze liefde voor Christus liefhebben en kennen wij de Vader, door Christus kennen wij de liefde van de Heilige Geest, daarmee gaan wij het endotrial leven van Goddelijkheid binnen. Deze liefde is het toppunt van de theologie. De drager van deze liefde is al gered van het huidige leven en wordt de zoon van de Vader in de Eniggeboren Zoon, God door genade. Deze man verwierf alle waarheid” : Ouderling Sofrony : Het sacrament van het christelijke leven, Heilig klooster van Timios Prodromos, Essex England, 2010, hoofdstuk: The Faith, p.121
Ouderling Sofronios van Essex : “Wat voor de ogen van de wereld wordt gedaan, wordt niet door God bemind”

De Heer keurt gebed, naastenliefde, vasten en al het goede werk af, dat “in het bijzijn van de mensen” in hypocrisie wordt verricht en gericht is op de glorie van hen. Onze hemelse Vader, “die in het geheim…” en “zien in het geheim”, is hij niet blij met dergelijke daden (Matteüs 1-18).

Niet alleen wordt het woord van God bevolen om ons innerlijke leven voor andere ogen te verbergen, maar ook het gezonde spirituele instinct. Het gebed van bekering voor de Allerhoogste is de meest intieme plaats van onze geest. Vandaar wordt het verlangen geboren om verborgen te blijven op welke plaats, onder de aarde, zodat niemand ons zal zien of horen, maar alles is alleen verdeeld tussen God en de ziel. Op deze manier leefde ik de eerste decennia van mijn bekering voor de Heer.

Uit mijn bittere ervaring heb ik vaak geleerd dat het noodzakelijk is om nog niet naar ons terug te keren, anders worden we het slachtoffer van de geest van leegte of complexiteit.

Door deze bewegingen van ons hart lijden we onder de verlating door God… (Ouderling Sofroniou (Sacharov) We obsolesces God as he is, Holy Monastery of Timios Prodromos, Essex England, 1992).

Ik tel en in geestelijke droogte stuurt God ons een troost, omdat Hij onze zwakheden kent. Ons belang zou zijn als we ons hele leven in een geestelijke droogte zouden leven, maar om te worstelen, dat wil zeggen, als we Christus konden bereiken door de perfecte verlating van God, onze volledige leegloop, zoals het geval was met Christus aan het kruis. Dan zou de glorie van de mens ook geweldig zijn. Afhankelijk van de lediging en afhankelijk van de pijn die we verdragen, zullen we glorie hebben.

Alle heiligen kregen niet dezelfde Genade van God, maar ze vulden allemaal de container die ze Aan God aanboden.
Christenen zullen altijd verkeerd begrepen worden door de mensen om hen heen.

De verleidingen die de heiligen ontvangen zijn groter dan onze verleidingen, omdat hun hart gevoelig was en daarom alle dingen grotere dimensies in hun leven kregen.

Wanneer we onze Christus en onze heiligen in ons hart hebben, houden ze het warm voor ons met de vurigheid van de Heilige Geest, zodat de geest van afvalligheid die overal waait, het niet kan bevriezen.

Hoe kunnen we aan onze redding werken? Hoe kunnen we ons lichaam verloederen, bevrijd worden van de heerschappij van de zonde en het gezag van de dood? Dat moet te allen tijde onze zorg zijn; steeds sterker, intenser. Het leven is zo kort en het doel zo hoog, maar ook zo ver weg.

Toen de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) explodeerde, ontstond het probleem van de eeuwigheid in mijn geweten… Paradoxaal gevoel is gecreëerd in het diepste van het  hart: de nutteloosheid van alle heerschappijen op aarde…

“… Ik zei tegen mezelf: “Ik heb nog een heel leven voor me van misschien veertig jaar en meer vol actie… En wat dan?”. Plotseling kwam een antwoord dat niet door mij was uitgevonden: “Als duizend jaar … dan?”. En de duizend jaar in mijn geweten liepen ten einde voordat de calculus vorm kreeg.

Gans het onderwerp van verval leek geen waarde voor mij te hebben. Toen ik mannen zag, voor of denkend aan hen, zag ik hen onder de heerschappij van de dood, stervende, en mijn hart was gevuld met genade voor hen. Zij wensten noch de heerlijkheid van de “stervelingen”, noch gezag over hen, zij verwachtten hun liefde niet. Ze vernietigen materiële rijkdom en waarderen de inkt niet bijzonder, omdat ze geen antwoord kunnen geven op mijn zoektocht. Als ze me een eeuw zalig leven zouden aanbieden, zou ik ze niet accepteren. Mijn geest is een leven van eeuwigheid, en de eeuwigheid, zoals ik later begreep, stond voor mij en regenereerde me op een lichte manier. Ik was blind, zonder kennis. De eeuwigheid klopte op de deur van mijn ziel, die van angst in zichzelf was ingesloten (vgl. Rev.c’ 18-20).” (“We obsey God as he is,” Essex Monastery of England, 1992).

Onze geboorte voor de eeuwigheid in God is verbonden na vele arbeid. De verwerving van dit Koninkrijk van Vaderliefde wordt geassocieerd met vele lijdensrelaties (Matt. 11,12; 25,34)….

‘Heer Jezus Christus, red ons.’

De theorie van de eeuwigheid in het ontoegankelijke Licht der Goddelijkheid is een groot geschenk, en degenen die van deze gelukzaligheid zijn opgewekt, verlangen niet naar de verwerving van de prozaïsche goederen.

Wanneer de liefde van Christus ons raakt, voelen we de eeuwigheid.
‘Heer Jezus Christus, Zoon van God, heb genade met ons.’ Wanneer we dit gebed uitspreken, gaan we een persoonlijke relatie met Christus aan die de rede overstijgt. Het leven van Christus dringt langzaam in ons door.
Blijf in gebed, blijf in de strijd, breng je dag door zonder zonde. De rest zal door God Zelf gegeven worden.

Een correcte aanroep van deze naam vult het hele wezen met de aanwezigheid van God. Het draagt de geest naar andere koninkrijken. Het geeft buitengewone kracht en leven. Het is een onschatbaar geschenk voor ons van bovenaf, een schenking van superwereldlijke…

Wanneer we deze naam aanroepen, is God aanwezig.
Om de genade van de Heilige Geest te behouden, moeten we ons onthouden van elke berekening die God niet leuk vindt, vertelt ouderling Silouan ons.

Aanschouw ons werk; hier is onze geestelijke teelt. Omdat het om eeuwige verlossing gaat, houdt dit nooit op. We beginnen en beginnen opnieuw zonder einde.

In de staat van ons faillissement zijn we niet in staat om onze broer correct te beoordelen. Wees er niet zo zeker van dat je broer het mis heeft. Veroordeel hem niet. … Als je anderen beoordeelt op triviale en externe dingen, verlies je alles.

Bron : Iconandlight

Vertaling : Kris Biesbroeck