Gezamelijke boodschap over de bescherming van de Schepping..

Gezamelijke boodschap over de bescherming van de Schepping

door Patriarch Bartholomeus, Paus Franciscus en Aartsbisschop Justin van Canterbury

Patriarch Bartholomeüs van Constantinopel, Paus Franciscus  en Anglikaans Aartsbisschop van Canterbury  Justin.

✠
Al meer dan een jaar ervaren we allemaal de verwoestende gevolgen van een wereldwijde pandemie – wij allemaal, arm of rijk, zwak of sterk. Sommige waren beter beschermd of kwetsbaarder dan andere, maar de zich snel verspreidende infectie betekende dat we van elkaar afhankelijk waren in onze inspanningen om veilig te blijven. We realiseerden ons dat, door deze wereldwijde ramp het hoofd te bieden, niemand veilig is totdat iedereen veilig is, dat onze acties elkaar echt beïnvloeden en dat wat we vandaag doen van invloed is op wat er morgen gebeurt.

Dit zijn geen nieuwe lessen, maar we hebben ze opnieuw onder ogen moeten zien. Mogen we dit moment niet verspillen. We moeten beslissen wat voor wereld we willen nalaten aan toekomstige generaties. God gebiedt: ‘Kies het leven, zodat jij en je kinderen leven’ ( Dt 30:19). We moeten ervoor kiezen om anders te leven; we moeten het leven kiezen.

September wordt door veel christenen gevierd als het seizoen van de schepping, een gelegenheid om te bidden en voor Gods schepping te zorgen. Terwijl wereldleiders zich voorbereiden op een bijeenkomst in november in Glasgow om te beraadslagen over de toekomst van onze planeet, bidden we voor hen en overwegen welke keuzes we allemaal moeten maken. Daarom roepen we als leiders van onze kerken iedereen op, ongeacht hun geloof of wereldbeeld, om te proberen te luisteren naar de roep van de aarde en van mensen die arm zijn, hun gedrag te onderzoeken en zinvolle offers te brengen voor het welzijn van de aarde die God heeft ons gegeven.

Het belang van duurzaamheid

In onze gemeenschappelijke christelijke traditie bieden de Schriften en de Heiligen verhelderende perspectieven om zowel de realiteit van het heden te begrijpen als de belofte van iets dat groter is dan wat we op dit moment zien. Het concept van rentmeesterschap – van individuele en collectieve verantwoordelijkheid voor onze door God geschonken gave – vormt een essentieel uitgangspunt voor sociale, economische en ecologische duurzaamheid. In het Nieuwe Testament lezen we over de rijke en dwaze man die grote rijkdom aan graan opslaat terwijl hij zijn eindige einde vergeet (Lc 12,13-21). We horen van de verloren zoon die zijn erfenis vroeg in ontvangst neemt, alleen om het te verkwisten en honger te lijden (Lc 15,11-32). We worden gewaarschuwd om op korte termijn en schijnbaar goedkope opties te gebruiken om op zand te bouwen, in plaats van op rotsen te bouwen zodat ons gemeenschappelijke huis stormen kan weerstaan ​​(Mt 7,24-27).

Maar we hebben de tegenovergestelde richting gekozen. We hebben ons eigen belang gemaximaliseerd ten koste van toekomstige generaties. Door ons te concentreren op onze rijkdom, merken we dat langetermijnactiva, inclusief de overvloed van de natuur, uitgeput raken voor kortetermijnvoordeel. Technologie heeft nieuwe mogelijkheden ontvouwd voor vooruitgang, maar ook voor het vergaren van ongebreidelde rijkdom, en velen van ons gedragen zich op manieren die blijk geven van weinig bezorgdheid voor andere mensen of de grenzen van de planeet. De natuur is veerkrachtig, maar toch delicaat. We zijn al getuige van de gevolgen van onze weigering om het te beschermen en te behouden ( Gn 2.15). Nu, op dit moment, hebben we een kans om ons te bekeren, om ons vastberaden om te draaien, om in de tegenovergestelde richting te gaan. We moeten vrijgevigheid en eerlijkheid nastreven in de manier waarop we leven, werken en geld gebruiken, in plaats van zelfzuchtig gewin.

De impact op mensen die in armoede leven

jDe huidige klimaatcrisis spreekt boekdelen over wie we zijn en hoe we Gods schepping zien en behandelen. We staan ​​voor een harde rechtvaardigheid: verlies van biodiversiteit, aantasting van het milieu en klimaatverandering zijn de onvermijdelijke gevolgen van ons handelen, aangezien we gretig meer van de hulpbronnen van de aarde hebben verbruikt dan de planeet kan verdragen. Maar we worden ook geconfronteerd met een diep onrecht: de mensen die de meest catastrofale gevolgen van deze misstanden dragen, zijn de armsten op aarde en zijn het minst verantwoordelijk voor het veroorzaken ervan. Wij dienen een God van gerechtigheid, die schept in de schepping en ieder mens schept naar Gods beeld, maar ook de roep hoort van mensen die arm zijn. Dienovereenkomstig is er een aangeboren roep in ons om met angst te reageren wanneer we zo’n verwoestend onrecht zien.

Vandaag betalen we de prijs. Het extreme weer en de natuurrampen van de afgelopen maanden onthullen ons opnieuw met grote kracht en tegen hoge menselijke kosten dat klimaatverandering niet alleen een toekomstige uitdaging is, maar een onmiddellijke en dringende kwestie van overleven. Wijdverbreide overstromingen, branden en droogtes bedreigen hele continenten. De zeespiegel stijgt, waardoor hele gemeenschappen gedwongen worden te verhuizen; cyclonen verwoesten hele regio’s en verwoesten levens en middelen van bestaan. Water is schaars geworden en de voedselvoorziening is onzeker geworden, wat leidt tot conflicten en ontheemding voor miljoenen mensen. We hebben dit al gezien op plaatsen waar mensen afhankelijk zijn van kleinschalige landbouwbedrijven. Tegenwoordig zien we het in meer geïndustrialiseerde landen waar zelfs geavanceerde infrastructuur buitengewone vernietiging niet volledig kan voorkomen.

Morgen kan erger zijn. De kinderen en tieners van vandaag zullen met catastrofale gevolgen te maken krijgen, tenzij we nu de verantwoordelijkheid nemen, als ‘medewerkers van God’ (Gn 2,4-7), om onze wereld in stand te houden. We horen vaak van jonge mensen die begrijpen dat hun toekomst wordt bedreigd. Omwille van hen moeten we ervoor kiezen om anders te eten, reizen, uitgeven, investeren en leven, waarbij we niet alleen denken aan onmiddellijke interesse en winst, maar ook aan toekomstige voordelen. We hebben berouw over de zonden van onze generatie. We staan ​​naast onze jongere zusters en broeders over de hele wereld in toegewijd gebed en toegewijde actie voor een toekomst die steeds meer overeenkomt met de beloften van God.

De imperatief van samenwerking

In de loop van de pandemie hebben we geleerd hoe kwetsbaar we zijn. Onze sociale systemen waren gerafeld en we ontdekten dat we niet alles kunnen beheersen. We moeten erkennen dat de manier waarop we geld gebruiken en onze samenlevingen organiseren niet iedereen ten goede is gekomen. We voelen ons zwak en angstig, ondergedompeld in een reeks crises; gezondheid, milieu, voeding, economisch en sociaal, die allemaal nauw met elkaar verbonden zijn.

Deze crises stellen ons voor een keuze. We bevinden ons in een unieke positie om ze ofwel met kortzichtigheid en winstbejag aan te pakken, ofwel dit aan te grijpen als een kans voor bekering en transformatie. Als we de mensheid als een familie beschouwen en samen werken aan een toekomst gebaseerd op het algemeen welzijn, zouden we in een heel andere wereld kunnen leven. Samen kunnen we een levensvisie delen waarin iedereen floreert. Samen kunnen we ervoor kiezen om met liefde, gerechtigheid en barmhartigheid te handelen. Samen kunnen we op weg naar een eerlijkere en meer bevredigende samenleving met de meest kwetsbaren centraal.

Maar daar hoort verandering in. Ieder van ons, individueel, moet verantwoordelijkheid nemen voor de manier waarop we onze hulpbronnen gebruiken. Dit pad vereist een steeds nauwere samenwerking tussen alle kerken in hun toewijding aan de zorg voor de schepping. Samen, als gemeenschappen, kerken, steden en naties, moeten we van route veranderen en nieuwe manieren ontdekken om samen te werken om de traditionele barrières tussen volkeren te slechten, om te stoppen met wedijveren om hulpbronnen en te beginnen met samenwerken.

Tegen degenen met meer verstrekkende verantwoordelijkheden – het leiden van administraties, het runnen van bedrijven, het in dienst nemen van mensen of het investeren van fondsen – zeggen we: kies voor op mensen gerichte winst; op korte termijn offers brengen om al onze toekomsten veilig te stellen; leiders worden in de overgang naar rechtvaardige en duurzame economieën. ‘Aan wie veel wordt gegeven, wordt veel geëist.’ ( Lc 12:48)

Dit is de eerste keer dat we ons drieën genoodzaakt voelen om samen de urgentie van ecologische duurzaamheid, de impact ervan op aanhoudende armoede en het belang van wereldwijde samenwerking aan te pakken. Samen doen we namens onze gemeenschappen een beroep op het hart en de geest van elke christen, elke gelovige en elke persoon van goede wil. We bidden voor onze leiders die in Glasgow zullen samenkomen om te beslissen over de toekomst van onze planeet en haar mensen. Nogmaals, we herinneren aan de Schrift: ‘kies het leven, zodat jij en je kinderen kunnen leven’ (Dt 30:19). Kiezen voor het leven betekent offers brengen en zelfbeheersing oefenen.

Wij allemaal – wie en waar we ook zijn – kunnen een rol spelen bij het veranderen van onze collectieve reactie op de ongekende dreiging van klimaatverandering en aantasting van het milieu.

Zorgen voor Gods schepping is een geestelijke opdracht die een reactie van toewijding vereist. Dit is een kritiek moment. De toekomst van onze kinderen en de toekomst van ons gemeenschappelijk huis hangen ervan af.

Bron :de website van het Vaticaan .
Vertalig : Kris Biesbroeck