Liefde zonder grenzen

Vader Lev Gillet

Dit is een vertaling van een passage uit Vader Lev Gilets meditatieboek over het mysterie van goddelijke en menselijke Liefde.

De eisen van de voorkomende genade
Heer van liefde, ik smeek u, ga niet zo snel! Ik kan je niet bijhouden. Je gaat te snel voor me. Wacht op me, laat me je inhalen! Toch, Heer, u bent niet gestopt, u bent niet eens vertraagd.
Heer, ik zie u naar mijn huis komen. Doe geen moeite om naar mij toe te komen. Ik kom zo snel mogelijk naar je toe. We kunnen onderweg praten en zelfs een tijdje stoppen. Dat zou veel minder vermoeiend voor mij zijn (en ik zou me veel minder gehinderd voelen!). Maar daar ben je, al bij mijn poort!
Heer, ik ben te onwaardig om u in mijn huis te ontvangen. Toch heb je de voordeur al geopend; Je overschrijdt mijn drempel al.
Heer, niets is klaar in mijn huis, niets is voorbereid in mijzelf, zodat ik u zou kunnen verwelkomen! Maar de liefde zonder grenzen is al mijn voorkamer binnengegaan, en Hij zegt tegen mij: “Ga uw plaats innemen aan de tafel; vanavond wil ik een maaltijd met je delen.”

De vriend van de geliefde
Ze beweegt zonder geluid, snel en genadig, te midden van het tumult van het leven. Soms verbreekt ze de stilte, maar ze lijkt altijd in stilte gewikkeld te zijn. Ze leeft in deze wereld, maar ze lijkt te leven in een wereld van genade.
Haar gezicht wordt zacht verlicht door een onzichtbaar Licht, maar het verlicht al diegenen die naar haar staren. Met haar sterke maar tedere hand raakt ze alles aan wat we aanraken. Ze ziet wat wij zien. Ze hoort wat wij horen. Maar daardoor wordt ze nooit verminderd, nooit .
Ze bindt wonden vast. Ze serveert aan tafel. Haar gebaren zijn correct en precies. Zij staat tussen hen die zitten. Ze staat ook tussen degenen die gaan liggen. De hele nacht waakt haar hart over degenen die slapen.
Ze kijkt toe en wordt wakker. Ze wekt liefde op in hen die zonder liefde zijn. Ze brengt liefde over aan hen op wie ze kijkt, die ze aanraakt met haar zachte hand.
Ze drinkt onophoudelijk van de Bron. Ze biedt zichzelf vrijelijk aan, met gepassioneerde aandacht.
Ze is liefde zelf.

Doof en Blind
O Heer van liefde, ik heb u gevraagd mijn hart te openen voor andere mensen. Toch laat u mij beseffen dat uw dienaar ook doof en blind moet zijn; zien, maar alsof hij niet kon zien; horen, maar alsof hij niet kon horen.
Heer, maak me doof in de ware zin van het woord. Sluit mijn oren voor elke beschuldiging en elk beetje spot dat ik naar anderen wil gooien.
Heer, maak mij ook blind. Sluit mijn ogen voor de zwakheden en tekortkomingen van anderen. Ik weet dat ik degenen moet corrigeren die spreken of zich destructief gedragen. Maar ik heb niet het recht om degenen die spreken en handelen te veroordelen of te veroordelen. U alleen, Heer, kent hun harten. Je weet alles.
Hij die jullie gezonden hadden, wilden niet naar de overspelige vrouw kijken, hoewel anderen haar veroordeelden. Hij keek niet naar haar, zelfs niet toen ze alleen waren. Zolang de beschuldigingen duurden, boog hij zich voorover naar de grond. Hij was stil en schreef met zijn vinger in het stof.
Door deze houding sloot hij de mond van haar aanklagers. Door deze houding sloot hij zijn eigen mond, voor eeuwig en eeuwig, voor alle beschuldigingen.

Een glimlach, een blik…
Liefde zonder grenzen gebruikt de eenvoudigste middelen om contact te maken tussen personen. Woorden zijn niet nodig. Als ze puur en waar zijn, volstaat een glimlach of een blik.
Een glimlach, een blik… Twee middelen van oneindige expressie: een diepe en stille uitdrukking van onszelf. Daardoor ontstaat een gemeenschap met hen tot wie we misschien nooit een woord spreken of die we misschien nooit meer zullen zien.
Of jullie mij nu wel of niet gekend hebt, ik kijk aandachtig naar ieder van jullie – jullie die God op mijn pad heeft geplaatst. In stilte, en in mijn aanwezigheid, maakt God van jullie levende zielen. Hij laat je aan mij presenteren. In uw ogen zie ik uw ziel, net zoals mijn blik mijn ziel aan u overbrengt.
We kunnen dan ondergedompeld worden in andere personen: “Ik ben in jou en jij in mij.” Tussen ons groeit een levende gemeenschap. Zijn hart, zijn ultieme vervulling, is het Gezicht van God, dat Gezicht dat we aanschouwen door de transparantie van elkaars gezichten.
We lachen naar elkaar. Die glimlach ontspant lippen die voorheen gesloten waren. Het opent tanden die voorheen stevig waren geklemd. Er is een deur geopend. Er is iets tussen ons begonnen, iets waarvan we de toekomst volledig in de handen van God laten.
U die mij vandaag een glimlach of een blik heeft gegeven die zowel zuiver als waar is, en die van mij een glimlach of blik hebben ontvangen, zuiver en waar (ik benadruk deze woorden, “zuiver en waar”): Ik zegen u in stilte.
Ik bid tot de Heer van liefde dat de woordeloze ontmoeting van onze zielen een schitterend licht zal toelaten om deze dag te verlichten!
Vertaling : Kris Biesbroeck