“Hij riep nog harder”

Iedereen die de duisternis die hem blind maakt, kent, zou moeten uitroepen: “Jezus, zoon van David, heb medelijden met mij”. Maar luisteren we ook naar hoe het verder verliep na het roepen van de blinde: “Zij die vooraan liepen bestraften hem, dat hij zwijgen zou” (Lc 18,39). Wie zijn zij? Zij vertegenwoordigen de verlangens van onze toestand in de wereld, de onruststokers, de ondeugden van de mens en hun lawaai, die de komst van Jezus in ons willen voorkomen, ze verstoren onze gedachten door er verleidingen in te strooien en ze willen de stem van ons hart dat in gebed is, smoren. Het gebeurt immers vaak dat onze wil om ons opnieuw naar God te keren, onze poging om ons door gebed van onze zonden te verwijderen, tegengewerkt wordt door hun beeld [van God]: de waakzaamheid van onze geest verslapt in contact met hen, ze gooien verwarring in ons hart, ze verstikken de roep van ons gebed. (…)

Wat deed de blinde dus om toch het licht te verkrijgen ondanks deze obstakels? Hij riep nog harder: “Zoon van David, heb medelijden met mij!”. (…) Ja, hoe meer het lawaai van onze verlangens ons overstemt, hoe meer we ons moeten toeleggen op het aanhoudende bidden. (…) Hoe meer de stem van ons hart bedekt is, hoe krachtiger ze moet aandringen om ons te beschermen tegen het lawaai van de binnenstormende gedachten en het trouwe oor raken van de Heer. Iedereen zal zich, denk ik, in dit beeld kunnen herkennen: op het moment waarop we ons best doen om ons hart van deze wereld af te keren om het naar God te brengen (…), zijn er veel hindernissen die op ons drukken en die we moeten bestrijden. Er zijn veel obstakels die proberen om het verlangen naar God, van de ogen van ons hart weg te houden. (…) Maar door volhardend vol te houden in het gebed, kunnen we Jezus die voorbij komt, aanhouden. Daarover lezen we in het Evangelie: “Jezus stond stil en liet hem bij Zich brengen” (v. 40).