Ieder van ons is naar het beeld van God en ieder van ons is als een beschadigd icoon. Maar als we een icoon zouden krijgen dat beschadigd is door de tijd, beschadigd door omstandigheden, of ontheiligd door menselijke haat, zouden we het met eerbied behandelen, met tederheid, met een gebroken hart. We zouden niet in de eerste plaats letten op het feit dat het beschadigd is, maar op de tragiek van het feit dat het beschadigd is. We zouden ons concentreren op wat er nog van zijn schoonheid over is, en niet op wat er van zijn schoonheid verloren is gegaan. En dit is wat we moeten leren doen met betrekking tot elke persoon als individu, maar ook – en dat is niet altijd even gemakkelijk – met betrekking tot groepen mensen, of het nu een parochie is of een denominatie, of een natie. We moeten leren kijken, en kijken totdat we de onderliggende schoonheid van deze groep mensen hebben gezien. Alleen dan kunnen we zelfs maar iets beginnen te doen om al het moois dat er is op te roepen. Luister naar andere mensen, en telkens als je iets waarneemt dat waar klinkt, wat een openbaring is van harmonie en schoonheid, benadruk het dan en help het tot bloei te komen. Versterk het en moedig het aan om te leven.
Anthony Bloom
christelijkeinformatiebron 