Patriarchaal Stavropegisch Klooster van St John the Baptist, Essex, Engeland
Vader Sophrony:
Zij die zich voorbereidden om musicus te worden, weten dat kunst de hele persoon vereist.
Toen ik schilder was, als ik sliep zonder te dromen, dan wist ik ’s morgens niet wat ik moest doen, omdat ik zelfs tijdens de slaap moest blijven schilderen.
En als ik ’s nachts in een droom werk, sta ik ’s morgens op en begin met nieuwe energie en schilder wat ik nodig heb.
Ik heb dus vaak gezegd dat het goed voor iemand is om een artistieke persoonlijkheid te hebben, zodat ons leven altijd geïnspireerd is: we kunnen lijden, misschien ontbreekt het ons aan alle kracht, maar de inspiratie, als een soort rivier van energie, stroomt voortdurend.
En dan kent ons leven geen luiheid [lusteloosheid].
Wees dus allen kunstenaars in uw [geestelijk] leven en behoud uw bezieling, want er is niets in de hele schepping dat groter is dan Christus en zijn leer!
Al het andere waar de mensheid trots op is, verbleekt in vergelijking met wat Christus ons gaf.
(Het gezang : Terirem heeft geen tekst)Uit de blog van Vader Stephen: Glorie aan God voor alle dingen
Het dogmatische bewustzijn dat ik hier in gedachten heb, is de vrucht van spirituele ervaring, onafhankelijk van de activiteit van het logische brein. De geschriften waarin de heiligen verslag deden van hun ervaringen waren niet gegoten in de vorm van wetenschappelijke dissertaties. Het waren openbaringen van de ziel. Verhandeling over God en over het leven in God komt eenvoudig tot stand, zonder nadenken, spontaan geboren in de ziel. Dogmatisch bewustzijn is bij ascese geen rationele analyse van een innerlijke ervaring – het is geen ‘psychoanalyse’. Asceten vermijden deze rationele speculatie omdat het alleen de intensiteit van hun contemplatie van het Licht verzwakt, maar het inderdaad onderbreekt, met als resultaat dat de ziel in duisternis wegzinkt, achtergelaten zoals ze is met een louter abstracte rationele kennis verstoken van alle vitaliteit.
Wat heeft het voor zin om over de aard van genade te redeneren als je de werking ervan niet in jezelf ervaart? Wat heeft het voor zin om over het licht van Tabor te verkondigen als men er niet existentieel in vertoeft? Heeft het zin om theologische haren te splijten over de aard van de Drie-eenheid als een mens niet de heilige kracht van de Vader in zich heeft, de zachte liefde van de Zoon, het ongeschapen licht van de Heilige Geest?
Dogmatische kennis, opgevat als geestelijke kennis, is een geschenk van God, zoals alle vormen van het echte leven in God, door God verleend en alleen mogelijk door Zijn komst. Deze kennis is lang niet altijd in woord of geschrift uitgedrukt. De ziel streeft er niet naar haar ervaring in rationele concepten uiteen te zetten wanneer Gods genade op haar neerdaalt. Ze heeft dan geen logische interpretaties nodig, want ze weet met een kennis die niet kan worden aangetoond, maar waarvoor evenmin een bewijs nodig is dat ze door de ware God leeft…. …God wordt bekend gemaakt door geloof en levende gemeenschap, terwijl menselijke spraak met al zijn relativiteit en vloeibaarheid de weg opent naar eindeloze misverstanden en bezwaren. (Van St. Silouan de Athonite).
In deze opname, Vader Rafail, een leerling van elder Sophrony, bidt met het gebed van zijn geestelijke vader:
“О ALMACHTIGE GOD en onze VADER,
Bron van tijd en eeuwigheid,
Die door Uw macht een termijn heeft gesteld aan ons leven op aarde,
en ons door Uw eniggeboren Zoon schenkt ,
door opstanding onsterfelijk leven
en een koninkrijk dat niet kan worden bewogen –
accepteer ons die U smeken,
en steun ons door Uw Heilige Geest
terwijl we Uw troon naderen op hoge
waardigheid om onze lof en dankzegging te accepteren …We smeken U, verlaat ons niet ;
maar zoals U in vroeger tijden
Uw Heilige Geest neerdaalde
op de offers die door onze vaderen werden gebracht,
dus nu, van Uw goedheid,
veracht niet onze smeekbeden, noch onze aanbidding,want Gij alleen zijt onze God en aan U schrijven wij glorie toe, nu en voor altijd: wereld zonder einde.”
christelijkeinformatiebron 