Een interview met ouderling Sophrony over Sint Silouan de Athoniet (2 van 4)

… voortgezet vanaf deel één. Tot nu toe verborg de eenvoud en nederigheid van Silouan zijn heiligheid voor de ogen van de mensen. Maar sommigen, zoals jij een paar jaar deed, hadden contact met hem, en gingen hem bezoeken. Hij had hij een zekere reputatie sinds hij nog leefde? Ouderling Sophrony: Niet veel. Er waren veel monniken onder de Serviërs in Hilandari en anderen, theologen, zelfs bisschoppen die graag met hem praatten. Hij hield een correspondentie bij, hij had verschillende brieven. Ik beschrijf een of twee gevallen in mijn boek. En ook over zijn inzicht, dat wordt genoemd in de Akte van zijn heiligverklaring onder de heiligen. Ik wil er zelfs aan toevoegen dat bisschop Nikolai (Velimirovich) de Serviër over hem schreef in zijn overlijdensbericht. Deze bisschop Nikolai was de initiatiefnemer van een grote beweging van spirituele wederopleving in de Servische kerk, die via vaderJustin (Popovich) vandaag de dag nog steeds doorgaat met mensen als bisschop Amfilohije en vader Atanasije. Had Sint Silouan regelmatig contact met bisschop Nikolai? Ouderling

Sophrony: Ik weet niet zeker wat er tussen hen was. Maar de bisschop kwam graag vaak naar de berg Athos, en elke keer ging hij op bezoek bij ouderling Silouan. Bisschop Nikolai heeft me in 1930 tot diaken gewijd in het klooster van Sint Panteleimon, en ouderling Silouan was aanwezig. Toen ik in 1952 voor het eerst naar Engeland, Londen kwam, was bisschop Nikolai daar. Ik ging zijn zegen halen. Ik vertelde hem dat Archimandrite Justin Popovich schreef over het boek ,over ouderling Silouan en hij vergeleek hem met Saint Symeon de Nieuwe Theoloog. En de reactie van bisschop Nikolai was echt indrukwekkend. Hij zat in een fauteuil, en toen ik hem vertelde dat vader Justin de vergelijking maakte, sloeg hij zijn vuist op het bureau en zei: “Nee! Nee! Nee! Silouan was groter dan iedereen in zijn liefde! Als je anderen leest, omringt je een zekere wanhoop, en dit gebeurt nooit met wat Silouan schreef.” En ik bleef zwijgen, luisterend naar hem. Vandaag de dag is Silouan bekend en ik heb geen verwijzing nodig. Florovsky schreef het voorwoord bij de eerste editie van het boek in het Engels. Hij gaf aan dat Silouan over bekende dingen sprak, maar op een andere manier. Mensen vertellen me: spreek met een nieuwe taal voor de moderne wereld. Het is een nieuwe taal. Veel mensen hebben hun vreugde uitgesproken; zelfs de aartsbisschop van Canterbury schreef dat deze akte van de heiligverklaring van ouderling Silouan onder de heiligen een vreugdevolle gebeurtenis is, niet alleen voor de orthodoxe kerk, niet alleen voor ons klooster, maar in het algemeen voor de hele christelijke wereld. Het is waar dat dankzij uw boeken, maar ongetwijfeld ook omdat het het plan van God is,dat de toewijding aan de heilige Silouan de “grenzen” van de orthodoxe kerk al heeft overschreden. Zijn invloed is erg groot. Hij raakt vele harten. Ouderling Sophrony: Hier is een voorbeeld: Vorige eeuw was er een beroemde schilder in Rusland, een maker van de fresco’s in de kathedraal van Sint Vladmir in Kiev. Zijn zoon, een wetenschappelijk wiskundige, was naar Tsjechoslowakije geëmigreerd. Toen hij priester werd, schreef hij me om hem, indien mogelijk, boeken te sturen. Maar het is heel moeilijk, tenzij iemand ze meeneemt. Er zijn dus twee of drie exemplaren gevonden van mijn boek over ouderling Silouan in Tsjechoslowakije. En deze priester schreef me: “Vader Sophrony, ik moet u mijn dankbaarheid uitdrukken. Vijf jaar lang heb ik de Philokalia met grote zorg gelezen en ik kon het niet begrijpen, hoe deze dingen op mijn leven toe te passen, maar jouw boek liet me het op een speciale manier begrijpen. In dit boek is er alleen de Philokalia, en het is echt het leven.” En in Rusland, is Sint Siloan bekend? Hoe hebben ze hem geaccepteerd? Ouderling Sophrony: Er is nooit enige twijfel over hem geuit. Toewijding aan ouderling Silouan is zeer groot, stabiel. Jarenlang werd mijn boek als prijs uitgereikt aan de studenten van de Theologische Academie – we hadden niet veel boeken. Toen ik in 1957 voor het eerst naar Rusland ging, zocht ik naar mijn familieleden, mijn broers en zussen, en ik vond een kopie van mijn boek bij mijn zussen geschreven op een typemachine! En op de Theologische Academie, in Leningrad, benaderde een van de studenten me en zei: “vader Sophrony, ik heb een kopie van je boek!” Wat zei hij hiermee? Later begreep ik dat hij het had over het boek dat in Parijs werd gepubliceerd en niet over het exemplaar dat op de typemachine stond zoals dat van mijn zus. Ze vertelden me dat er honderden kopieën op een typemachine stonden. De naam van de Oudere was in 1957 alom bekend in Rusland. Hij stond bekend en werd erkend als een heilige. Het gevoel was overal diep. Ook op de Athos kregen ze mijn boek met veel vertrouwen. Later, in 1980, sprak ik op het departement externe betrekkingen van het Patriarchaat van Moskou, met metropolitan Philaret van Minsk en aartsbisschop Pitirim (die verantwoordelijk was voor de publicatie van de krant van het moskouse patriarchaat) Ze propageerden het idee om ouderling Silouan heilig te maken onder de heiligen. Ik antwoordde dat dit erg belangrijk voor ons was, maar we wilden ons er niet mee bemoeien en ons standpunt staat ons niet toe om invloed uit te oefenen. Tegen het einde van de jaren 1970 – in 1977 of 1979 – had Metropolitan Nikodim van Kharkov een complete dienst aan Sint Silouan uitgegeven, evenals een Akathist Hymn. Toen hij aartsbisschop van Lvov werd en met deze titel vorig jaar de oecumenische patriarch in Lvov ontving, bood hij hem een icoon van de Ouderling aan en ze stelden samen voor om door te gaan met de gebruikelijke praktijk om de Ouderling onder de heiligen te rekenen. Maar vader Silouan, die monnik was van de berg Athos, viel onder de jurisdictie van Constantinopel, en dus zouden alleen het Oecumenisch Patriarchaat en de Heilige Synode van de Grote Kerk het recht hebben om deze plechtige daad uit te voeren

Einde deel 2 – Vertaling : Kris biesbroeck
Volgt deel 3