ABBA  ARSENIUS  woestijnvader

een verhaal uit zijn leven

 

Abba Arsenius

Van Abba Arsenius werd gezegd dat hij een holte in zijn borst had die naar buiten werd geleid door de tranen die zijn hele leven uit zijn ogen vielen terwijl hij aan zijn handenarbeid zat. Toen Abba Poemen hoorde dat hij dood was, zei hij huilend: ‘Echt, je bent gezegend, Abba Arsenius, want je weende om jezelf in deze wereld! Hij die hier beneden niet om zichzelf weent, zal hierna eeuwig wenen; het is dus onmogelijk om niet te huilen, hetzij vrijwillig, hetzij wanneer gedwongen door lijden. ‘ (dwz de laatste lijdt in de hel )
Van Abba Arsenius werd gezegd dat hij op zaterdagavond, ter voorbereiding op de glorie van de zondag, de zon de rug zou toekeren en zijn handen in gebed naar de hemel zou uitstrekken , totdat de zon weer op zijn gezicht scheen. Dan ging hij zitten.

Dit is wat Abba Daniel, de Faraniet, zei: ‘Onze vader Abba Arsenius vertelde ons over een inwoner van Scetis, over een opmerkelijk leven en een eenvoudig geloof; door zijn naïviteit werd hij bedrogen en zei: “Het brood dat we ontvangen is niet echt het lichaam van Christus, maar een symbool. Twee oude mannen die vernomen hadden dat hij dit had uitgesproken, wetende dat hij een uitmuntende manier van leven had, wisten dat hij niet had gesproken uitboosaardigheid, maar door eenvoud. Dus kwamen ze hem zoeken en zeiden: ‘Vader, we hebben iets gehoord dat in strijd is met het geloof ,van iemand die zegt dat het brood dat we ontvangen niet echt het lichaam van Christus is , maar een symbool. “De oude man zei:” Ik heb dat gezegd. “Toen spoorden de oude mannen hem aan en zeiden:” Houd deze positie niet vast, Vader, maar houd er een in overeenstemming met wat de katholieke kerk ons ​​heeft gegeven. Wij geloven van onze kant dat het brood zelf het lichaam van Christus is, aangezien God in het begin de mens vormde naar zijn beeld, het stof van de aarde wegnemend, zonder dat iemand kan zeggen dat het niet het beeld van God is, hoewel het niet zo wordt gezien; zo is het met het brood waarvan hij zei dat het zijn lichaam is; en daarom geloven we dat het echt het lichaam van Christus is. “De oude man zei tegen hen:” Zolang ik niet overtuigd ben door het ding zelf, zal ik niet volledig overtuigd zijn. ” bid God deze hele week over dit mysterie en we geloven dat God het ons zal openbaren. “De oude man ontving dit gezegde met vreugde en hij bad met deze woorden: ” Heer,aan het eind van de week kwamen ze op zondag naar de kerk en zaten ze alle drie op dezelfde mat, de oude man in het midden. Toen werden hun ogen geopend en toen het brood op de heilige tafel werd gelegd, verscheen er als het ware een klein kind aan deze drie alleen. En toen de priester zijn hand uitstak om het brood te breken, zie, een engel daalde met een zwaard uit de hemel en goot het bloed van het kind in de kelk. Toen de priester het brood in kleine stukjes sneed, sneed de engel ook het kind in stukjes. Toen ze dichterbij kwamen om de heilige elementen te ontvangen, ontving alleen de oude man een stukje bloedig vlees. Toen hij dit zag, was hij bang en riep uit: “Heer, ik geloof dat dit brood uw vlees is en deze kelk uw bloed.” Het vlees dat hij in zijn hand hield, werd onmiddellijk brood, volgens het mysterie, en hij nam het aan en dankte God. Toen zeiden de oude mannen tegen hem: “God kent de menselijke natuur en die man kan geen rauw vlees eten en daarom heeft hij zijn lichaam in brood veranderd en zijn bloed in wijn, voor degenen die het in geloof ontvangen.” Daarna dankten ze God voor de oude man, omdat hij had toegestaan ​​dat hij de beloning van zijn arbeid niet zou verliezen.
Op een dag raadpleegde Abba Arsenius een oude Egyptische monnik over zijn eigen gedachten. Iemand merkte dit op en zei tegen hem: ‘Abba Arsenius, hoe komt het dat u, met zo’n goede Latijnse en Griekse opleiding, deze boer naar uw gedachten vraagt?’ Hij antwoordde: ‘Ik heb inderdaad Latijn en Grieks geleerd, maar ik ken niet eens het alfabet van deze boer.’

Bron : Orthodoxwiki