HEILIGE CYPRIANUS VAN CARTHAGO
Saint Cyprianus (Latijn: Thaschus Cæcilius Cyprianus; c. 200 – 14 september 258 n.Chr.) Was bisschop van Carthago en een opmerkelijke vroegchristelijke schrijver van Berberse afkomst, van wie veel Latijnse werken bewaard zijn gebleven. Hij werd rond het begin van de 3e eeuw geboren in Noord-Afrika, misschien in Carthago, waar hij een klassieke opleiding ontving. Kort nadat hij zich tot het christendom bekeerd had, werd hij bisschop in 249. Een controversieel figuur tijdens zijn leven, zijn sterke pastorale vaardigheden, vastberaden gedrag tijdens de novatianistische ketterij (1) en het uitbreken van de pest, en het uiteindelijke martelaarschap in Carthago, rechtvaardigden zijn reputatie en bewees zijn heiligheid in de ogen van de kerk. Zijn bekwame Latijnse retoriek leidde ertoe dat hij tot Hiëronymus en Augustinus werd beschouwd als de vooraanstaande Latijnse schrijver van het westerse christendom. Tijdens zijn ballingschap in Carthago schreef Cyprianus zijn beroemdste verhandeling, De Ecclesiae Catholicae Unitate (On the Unity of the Catholic Church) en bij zijn terugkeer naar zijn zetel, gaf hij De Lapsis (On the Fallen) uit. Een ander belangrijk werk is zijn verhandeling over het Onze Vader.
(1) Het novatianisme was een vroegchristelijke sekte gewijd aan de theoloogNovatian ( ca. 200–258) die een strikte opvatting had die weigerde om opnieuw toegelaten te worden tot de gemeenschap van Lapsi (die gedoopte christenen die hun geloof hadden verloochend of de formaliteiten hadden jvervuld van een ritueel offer aan de heidense goden onder de druk van de vervolging bekrachtigd door keizer Decius in het jaar 250). De kerk van Rome verklaarde de novatianisten ketters naar aanleiding van de brieven van de heilige Cyprianus van Carthago Novatianisme – https://nl.qaz.wiki/wiki/Novatianism
christelijkeinformatiebron 