Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Naar mijn mening is geen ander werk
zo moeilijk als bidden tot God.
Elke keer dat iemand wil
bidden, willen onze geestelijke vijanden
komen en het verstoren, want ze
weten dat alleen door
mensen van het gebed af te leiden, ze
hen enig kwaad kunnen doen.
Al het goede werk dat iemand
onderneemt, zal succes opleveren,
als het met volharding wordt gedaan;
maar de arbeid [van het gebed] is een
oorlog die zal duren tot
onze allerlaatste ademtocht.
Abba Agathon
VASTEN MEDETATIE
“NOCH IK, NOCH EEN ANDERE PREDIKER
KAN IN JULLIE HARTEN KIJKEN…
MAAR GOD KIJKT, WANT NIETS
KAN VOOR HEM VERBORGEN ZIJN…
BEDRIEG UZELF NIET DOOR
VOL ONGEDULD TE KOMEN OM HET WOORD TE HOREN
EN HET DAN NIET UIT TE VOEREN. ALS HET EEN
GOED IS OM TE HOREN, IS HET EEN VEEL
BETERE ZAAK OM TE DOEN. ALS JE NIET
HOORT, KUN JE NIET DOEN, EN DAAROM
ZUL JE NIETS OPBOUWEN. MAAR ALS JE
HOORT EN NIET DOET, DAN ZAL ALLES WAT JE
DOET EEN RUÏNE ZIJN!
De heilige Pachomios (-adelaar) de Grote was geboren rond 290 bij Esneh, als kind van heidense ouders in Opper-Egypte. Toen hij gedwongenpals soldaat moest dienen, samen met enkele dorpsgenoten, en zij in behoeftige omstandigheden verkeerden, kwamen zij in aanraking met enkele christenen die hen liefderijk opnamen. Toen hij, na de overwinning van Konstantijn, uit de militaire dienst ontslagen was, stelde Pachomios zich onder hun leiding en hij werd gedoopt.
Nu kwam hij in aanraking met de kluizenaar Palemon en hij werd zijn leerling. Palemon stelde zware eisen wat betreft vasten, harde arbeid, moeilijke omstandigheden, het verdragen van ontberingen, langdurige gebeden en nachtwaken. Vooral dit laatste viel Pachomios zwaar en Palemon hield hem wakker door hem manden met zand van de ene plek naar de andere te laten vervoeren. Maar Pachomios wijdde zich met heel zijn hart aan het monastieke leven en groeide uit tot een gerijpte persoonlijkheid van grote innerlijke, imponerende kracht. Toen hij zich zo tien jaar lang volkomen onderworpen had, verscheen hem een engel, gekleed in het groot monniken-schima, die hem een schrijfrol gaf, met daarop de Regel voor een gemeenschapsklooster, een kenobion. En hij beval hem zulk een klooster te stichten voor het zieleheil van vele monniken. Zo besefte Pachomios geroepen te zijn om anderen te leiden, en Palemon was het zozeer daarmee eens dat hij met zijn leerling meetrok en zijn verblijf bij hem nam.
“Het doel van de vastentijd is niet om ons te forceren
op een paar formele verplichtingen, maar
om ons hart te ‘verzachten’, zodat het zich kan
openstellen voor de realiteit van de
geest, om de verborgen ‘dorst’ te ervaren
en honger ‘naar gemeenschap met
God. “
Alexander Schmeman
H. Jacobus van Saroug (ca. 449-521)
monnik en Syrisch bisschop
Homilie over de sluier van Mozes , 12-13 (vert. evangelizo.org)
“Want zo u Mozes hebt geloofd, dan zult u ook in Mij geloven; want over Mij heeft hij geschreven.”
Mozes heeft de mysteriën onder woorden gebracht, maar zonder ze uit te leggen. Hij sprak immers niet gemakkelijk en hij kon zich niet duidelijk uitdrukken (Ex 4,10). Dit moeilijke spreken werd in hem met opzet bewaard zodat al zijn redevoeringen zonder uitleg zouden blijven. Toen onze Heer kwam, heeft Hij de tong van Mozes losgemaakt en nu zijn al zijn woorden onderscheiden, want zijn tong stottert niet meer en zijn verhandelingen zijn helder als de dag.
Tot aan de komst van onze Heer was het woord stom, zij bleef zonder verklaring, en alles wat over Hem gezegd werd, bleef duister. Het verborgen mysterie verborg zich tegelijk achter het stotteren en achter het voorhangsel (Ex 34,33; 2Kor 3,14), zolang het uur van de dag van zijn verkondiging nog niet gekomen was.
Mozes had gevraagd om de Vader te mogen zien (Ex 33,18); Hij voorvoelde immers dat de Zoon openlijk in de wereld zou komen. Toen heeft de Vader zijn achterkant laten zien; Hij wilde hem daardoor leren dat zijn Zoon zich zou tonen in menselijke verschijning. De Eeuwige maakte voor Mozes een verschil tussen het gelaat en de achterkant opdat Mozes erkent dat de aarde zijn Zoon in de vorm van een mens zou schouwen. (…) Mozes heeft Hem gezien, en van Hem kwam de schittering waarmee de huid van zijn gelaat straalde (Ex 34,29). De straling van de Zoon rustte op het geheel van de profetie (…) ; als Mozes sprak, sprak hij met zijn mond, want het Woord inspireerde al zijn profetische woorden. Zonder Hem is er voor de profeten geen woord, noch openbaring mogelijk, want Hij is de voornaamste bron van de profetie. (…) Maar wanneer de Gekruisigde, de Bruidegom gekomen is, heeft de profetie zijn gelaat ontsluierd en heeft Hij zijn stem verheven in de bijeenkomst. De Zoon van de Maagd heeft de sluier opgelicht die over de Hebreeën lag; alles werd openbaar, helder en gemakkelijk te verklaren.
Uit : heiligenlevens voor elke dag.Orth.klooster Den Haag
(JOHANNES CHRYSOSTOMOS)
De heilige Antonios de Grote: werd rond 251 geboren in een christengezin te Komé (nu Keman) in Midden-Egypte. Toen hij 20 jaar oud was stierven zijn ouders en lieten hem een aanzienlijk vermogen na. Maar in die dagen werd in de kerk het Evangelie voorgelezen van de rijke jongeling. Antonios werd hierdoor zo diep getroffen dat hij al zijn bezit uitdeelde aan noodlijdenden. Vervolgens trok hij zich terug in een grot buiten de stad om een leven van gebed te leiden. Toen hij daar niet de volkomen eenzaamheid vond die hij zocht om geheel en al bij Christus te zijn, begaf hij zich naar de woestijn, die in Egypte nergens ver weg is. Hij zwom de Nijl over en vond een in de grond verborgen bouwwerk, een bouwvallige verlaten werkplaats van valsemunters, waar hij werkelijk alleen was. Antonios was een sterke persoonlijkheid met een heftig karakter en hij had een buitengewoon zware strijd te voeren tegen zijn opstandige natuur. Zijn duivelsvisioenen zijn door de middeleeuwse schilderkunst beroemd geraakt, maar veel belangrijker zijn de van hem overgeleverde woorden, die getuigen van een rijpe en evenwichtige persoonlijkheid, met een diep inzicht in de groei van het geestelijk leven. Rond hem verzamelde zich een groep leerlingen zodat
St. Gregorius Palamas.
De homilieën van Sint Gregorius Palamas, Deel 1
Homilie
De heilige Gregorius Palamas, aartsbisschop van Thessalonika. Hij was geboren in Constantinopel in 1296. Zijn vader was senator en het gezin had 7 kinderen, van wie Gregorios de oudste was. Hij deed met groot succes zijn studies in filosofie, en men sprak reeds van een nieuwe Aristoteles. Maar de ernstige Gregorios zocht veel meer naar een geestelijk leven. Reeds tijdens zijn studietijd stelde hij zich onder de leiding van een bekende monnik, Theoleptos van Filadelfia, die hem de begindselen van het innerlijk gebed leerde.
Toen hij 20 jaar oud was, besloot Gregorios de wereldse zorgen te verlaten. Reeds toen bleek de macht van zijn persoonlijkheid, want twee broers, twee zusters, zijn moeder en een aantal bedienden kozen het monastieke leven. Gregorios en zijn broers trokken te voet naar de Athos en vonden onderdak in de omgeving van Watopedi.
LEZINGEN VAN DE ZONDAG :
Hebr.1,10-2,3
In het begin, Heer, hebt U de aarde gegrondvest,
en de hemel is het werk van uw handen.
Zij zullen vergaan, U echter blijft.
Alle zullen ze verslijten als kleren,
U zult ze opvouwen als een mantel,
als een kledingstuk zullen zij verwisseld worden.
U echter bent dezelfde
en uw jaren nemen geen einde.
Tot welke engel heeft Hij ooit gezegd:
Ga zitten aan mijn rechterhand,
totdat Ik uw vijanden als een voetbank voor uw voeten heb gelegd?
Wat zijn zij anders dan dienende geesten, uitgezonden ten behoeve van hen die de redding zullen erven?
Trouw aan de boodschap
2.Daarom moeten wij des te meer aandacht schenken aan wat wij gehoord hebben, om niet uit de koers te raken. Want als het door engelen gesproken woord zo’n gezag had dat elke overtreding of ongehoorzaamheid haar rechtmatige vergelding ontving, hoe zullen wij dan ontkomen, wanneer wij een zo grote redding verwaarlozen, die eerst verkondigd is door de Heer, en getrouw aan ons is doorgegeven door hen die Hem gehoord hebben;
Evangelie :
Marcus,2,1-12
Lees verder “2e zondag van de Vasten de heilige Gregorios Palamas”
De heilige kluizenaar Onufrios de Grote. Onufrios begon zijn askese in het klooster Eriti in de Thebaïde, waar een honderdtal monniken leefde in strenge askese. Maar hij werd aangetrokken door het eenzame leven dat de heilige profeet Elia en Joannes de Doper hadden geleid voordat zij tot de prediking geroepen werden, en hij vertrok daarom naar de woestijn, vanuit de Grote Oase recht naar het Zuiden. Door Gods hulp vond hij de grot waarin een oude kluizenaar leefde. Onufrios wierp zich ter aarde en riep: “Vader, zegen!” De ander kwam naar buiten, hief hem op en gaf hem de broederkus. Onufrios bleef bij hem en kreeg onderricht over het leven in de woestijn. Het duurde niet lang of zijn geestelijke vader achtte hem geschikt om zelfstandig te leven, en hij bracht hem naar een op vier dagreizen afstand gelegen grot, die hij op zijn omzwervingen door de woestijn had ontdekt. Daar bleef hij een maand bij hem, totdat Onufrios aan de plaats zou zijn gewend. Vervolgens bezocht hij hem nog eenmaal per jaar, totdat hij bij zijn laatste bezoek stierf en door Onufrios begraven werd.
Daarna leefde deze in volstrekte eenzaamheid, zonder ooit iemand te zien, gedurende 60 jaren vol ontberingen. Hij vertelde aan Pafnutios‚ die hem tenslotte vond, dat hij vaak zwaar te lijden had gehad van honger en dorst, en soms op sterven had gelegen door algehele zwakte. Hij had als enig voedsel de wilde planten die in de omgeving groeiden, maar na 30 jaar ontsprong voor de ingang van zijn spelonk een goede waterbron, waarbij een dadelpalm groeide, die hem voedsel verschafte. Zijn kleding raakte op den duur geheel verteerd en hij had als dekking slechts de lange spierwitte haren die op zijn lichaam groeiden als bij een wild dier, terwijl zijn baard reikte tot op de grond. Samengevlochten palmbladeren dienden als een gordel om zijn Iendenen.
De heilige Pafnutios, die na al die jaren door God daarheen was geleid, was eerst uit angst weggevlucht toen hij Onufrios zag, totdat deze hem achterna riep dat hij ook een mens was, net als hij. Zo raakte zijn levensgeschiedenis bekend. Nadat zij de nacht samen in gebed hadden doorgebracht, nam Onufrios afscheid, waarbij hij beloofde de voorspraak te zullen zijn voor hen die in zijn naam een of ander goed werk verrichtten of zijn bijstand inriepen; daarna knielde hij weer neer. Nu stierf hij, tijdens zijn gebed, tegen het jaar 400. Door de kruisvaarders werd de eredienst van de heilige Onufrios, die zich al spoedig in het byzantijnserijk had verbreid, ook in het Westen bekend.
Volgens de legende deed een engel ieder zaterdag en zondag de ronde door de woestijn om aan de alleen-levende monniken de heilige Communie te brengen.
H. Augustinus (354-430)
bisschop van Hippo (Noord Afrika) en kerkleraar
Sermon 163, 5
Wij zijn de arbeiders van God en wij bouwen aan de tempel van God. De wijding van die kerk vond reeds plaats in Zijn Hoofd, omdat de Heer, na de dood te hebben overwonnen, uit de doden is verrezen. Hij heeft wat sterfelijk was in zichzelf vernietigd en Hij is ten hemel opgestegen. (…) En nu bouwen we de tempel met het geloof, opdat de tempelwijding er ook is bij de uiteindelijke verrijzenis. Daarom is er een psalm die getiteld is: “Toen we de Tempel bouwden na de gevangenschap” (96,1 Vulg). Herinner u hoe we vroeger gevangenen waren, toen de duivel de gehele wereld als een kudde ongelovigen, in zijn macht hield. Om reden van die gevangenschap is de Verlosser gekomen. Hij heeft zijn bloed vergoten als losprijs voor ons; door zijn vergoten bloed heeft Hij het schuldbewijsstuk dat ons gevangen hield afgeschaft (Kol 2,14). (…) Eerst waren we verkocht aan de zonde, nu zijn we bevrijd door de genade.
NAAR METROPOLIET KALLISTOS WARE : HET EILAND AAN DE OVERKANT VAN DE WERELD
Metropoliet Kallistos
Wat is verlossing? Volledige deelname aan het goddelijk leven, een overtocht naar dat “eiland boven de wereld” (Isaäk de Syriër) dat het koninkrijk van de liefde is, waar de Vader, de Zoon en de Heilige Geest zich bevinden. Dit proces is verre van individueel, het is zowel sociaal als kosmisch. Het gaat door het besef van de eenheid van de persoon als icoon van de Drie-eenheid. Hier en nu, op een manier om tijd niet als een gevangenis te zien, maar als een weg naar vrijheid. Een weg die zo ver kan gaan als waanzin in Christus en martelaarschap.
Wijdverbreide uitbreiding van de heerschappij van de handelswaar, ongekende ethische uitdagingen met de genetische en digitale revoluties, ecologische crisis. Voor Metropoliet Kallistos Ware, bisschop van Diokleia, is de antropologische kwestie de sleutel tot deze eeuw. Meer precies, wat is de menselijke persoon? Wat betekent het om geschapen te zijn naar het beeld en de gelijkenis van de Heilige Drievuldigheid?
Met een klassieke en gedurfde, holistische en open benadering van de menswetenschappen verkent de voormalige hoogleraar patristiek aan de Universiteit van Oxford diepgaand het mysterie van de persoon. Hij legt de nadruk op haar verticale (relatie tot God) en horizontale (relatie tot anderen en tot de schepping) dimensies, haar radicale uniciteit, haar vrijheid, haar functies als microkosmos en bemiddelaar tussen hemel en aarde, het vrouwelijke en het mannelijke.
Als trinitair icoon is ieder mens een pelgrim die een innerlijke reis onderneemt om het onvervulde te volbrengen, om zijn of haar eigen roeping te realiseren en zijn of haar ware gezicht te vinden, voorbij de sociale conventies en morele codes, zoals die tot uiting komen in de figuur van de mens-in-Christus. Dit in een dynamiek van wederzijdse uitwisseling, solidariteit, zelfopoffering, overgave aan de goddelijke wil, transfiguratie van het lijden, zelfs profetische betwisting van de wereldse wijsheid. Zolang wij niet liefhebben en niet bemind worden tot in de naaktheid en waarheid van ons wezen, blijven wij voor onszelf onbegrijpelijk.
Het doel van dit pad, van deze groei van zijn, die niet zonder innerlijk martelaarschap gaat, is vergoddelijking. Dit is de vrucht van de synergie tussen de goddelijke genade en de menselijke wil, en het is de eigenlijke definitie van verlossing in de orthodoxe traditie. “Men redt zich niet van de wereld, maar met de wereld, die moet worden behandeld als een sacrament van Gods aanwezigheid”, schrijft bisschop Kallistos. Het heil is eerder sociaal en kosmisch dan individueel, eerder mystiek-therapeutisch dan juridisch-moreel, het is deelname aan het leven zelf van God. Een proces dat zich ontvouwt in de opwaartse spiraal van tijd en eeuwigheid. Een worden dat ons, in het diepst van ons hart, brengt naar dat “eiland boven de wereld” dat het Koninkrijk van de Drie-eenheid is.
Naar Kallistos Ware ( l’ile au delà du monde)
De heilige Gelasios, een toneelspeler in Heliopolis. Toen hij eens in een satire het christelijk geloof bespottelijk moest maken en daarbij ook gedoopt werd door een andere clown die de doopwoorden uitsprak, en met een wit kleed werd bekleed, kwam hij als een totaal veranderd mens uit het bad tevoorschijn en beleed dat hij gelovig was. Want terwijl hij in het water was, had hij zulk een stralend licht aanschouwd, dat hij niets anders meer verangde dan daar bij te zijn. Toen de menigte merkte dat het Gelasios ernst geworden was maakte zich een wilde woede van hen meester. De mensen stormden de arena in, sleepten Gelasios naar buiten en sloegen hem dood met de stenen die zij daar vonden, in het jaar 297. Het lichaam van Gelasios werd naar zijn geboortedorp Mariamnia gebracht en daar werd over zijn graf een kerk gebouwd.
Uit : Heiligenlevns voor elke dag. Uitg. Orth. Klooster – Den Haag
Na elke gebedsmoment maken we een prostratie, een buiging.Dit buigen gebeurt niet alleen bij het gebed van Efraïm de Syriër.
Hier, echter, is hun betekenis het best van al onthuld. In de lange en moeilijke poging om geestelijk te herstellen, scheidt de Kerk de ziel niet van het lichaam.
De hele mens is van God afgevallen ; de hele mens moet daaromworden hersteld. Het meesterschap van de zonde ligt precies in de overwinning van het vlees – het dierlijke, het irrationele – de zinnelijkheid in ons – over het spirituele en het goddelijk beginsel in de mens. Maar het lichaam is heerlijk, het lichaam is heilig, zo heilig dat God zelf “vlees is geworden”. Verlossing en berouw zijn dan geen minachting voor het lichaam of verwaarlozing ervan, maar eerbiediging van het lichaam tot zijn werkelijke functie als tempel van de onschatbare menselijke ziel. Christelijk ascetisme is een strijd, niet tegen maar voor het lichaam .Om deze reden heeft de hele mens – ziel en lichaam – berouw. Het lichaam neemt deel aan het gebed van de ziel. evenals de ziel bidt door en in het lichaam . De diepe prostraties , het ‘psychosomatische’ teken van berouw en
nederigheid, van aanbidding en gehoorzaamheid, is dus de vastenritus bij uitstek. ‘
Uit ‘De grote Vasten ‘ door Vader
Alexander Schmemann
SLOT
“Dit alles is samengevat en gebracht
inclusief de smeekbede van het vastengebed waarin we vragen “om onze eigen fouten te mogen zien en niet te oordelen over onze broeder.” Want uiteindelijk is er maar één gevaar: hoogmoed. Hoogmoed is de bron van alle kwaad, en alle kwaad is trots. Toch is het niet genoeg voor mij om mijn eigen fouten te zien, want deze schijnbare deugd kan worden omgezet in hoogmoed. Geestelijke lezingen zijn vol van waarschuwingen tegen de subtiele vormen van pseudo-vroomheid die, in werkelijkheid, onder de dekmantel van nederigheid en zelfbeschuldiging kunnen leiden tot een echt demonische hoogmoed. Maar wanneer we “onze eigen fouten zien” en “onze broeders niet veroordelen,”
wanneer, met andere woorden, ingetogenheid, nederigheid geduld, en liefde
één zijn in ons, dan en alleen dan zal de ultieme- hoogmoed- in ons vernietigd worden.”
uit Grote Vasten Vader
Alexander Schmemann
christelijkeinformatiebron 