H. Ireneus van Lyon (ca130-ca 208)
bisschop, theoloog en martelaar
Tegen de ketterijen III, 20, 1 

Het teken van Jonas

God toonde geduld tegenover de zwakheid van de mens, omdat Hij van tevoren de overwinning zag die Hij op een dag door zijn Woord aan hem zou geven; want, toen “de kracht zich ten volle openbaarde in de zwakheid” (2 Kor 12,9), liet het Woord de goedheid van God en zijn geweldige kracht verschijnen.
Zo was het bij zijn profeet Jonas. God stond toe dat deze door een zeemonster werd opgeslokt, niet opdat hij zou verdwijnen en geheel zou vergaan, maar opdat hij nadat door het monster werd uitgeworpen en gehoorzaam aan God zou zijn, en Hem nog meer zou loven die hem die onverhoopte redding gaf. Dat was ook om de Ninevieten tot een overtuigde bekering te brengen en om hen te bekeren tot Hem die ze bevrijdde uit de dood, ze werden geraakt door het teken

dat door Jonas gegeven werd. (…) Op dezelfde wijze, liet God vanaf het begin toe dat de mens door het grote monster, de maker van ongehoorzaamheid, werd verslonden, niet opdat de mens zou geheel en al verdwijnen en vergaan, maar omdat God van tevoren de redding door zijn Woord door middel van “het teken van Jonas” voorbereidde. Deze redding is voorbereid voor hen, die voor God dezelfde gevoelens zullen hebben als Jonas, en die op dezelfde wijze zullen belijden: “Ik ben de dienaar van de Heer en ik aanbid de Heer, God van de hemel, die de zee en de vaste grond heeft gemaakt” (Jon 1,9).
God wilde dat de mens, die van Hem een onverwachte redding ontving, uit de doden zou verrijzen en God zou verheerlijken door samen met Jonas te zeggen: “Ik riep in mijn nood tot de Heer en Hij antwoordde mij in de schoot van het dodenrijk” (Jona 2,2). God wilde dat de mens altijd trouw bleef om Hem te verheerlijken en om Hem zonder ophouden te danken voor de redding dat hij van Hem ontvangen heeft.

 

Vert. Evangelizo.org