“Liefde kwam naar beneden, zoals zijn weg is,
in de vorm van een lichtgevende wolk.
Ik zag het aan me vastgrijpen en op mijn hoofd nestelen.
En het deed me schreeuwen, want ik was zo bang;
en dus vloog het weg en vertrok ik alleen.
Hoe vurig zocht ik er toen naar;
en plotseling, volledig, was
ik me ervan bewust dat het in mijn hart aanwezig was
als een hemellichaam.
Ik zag het als de schijf van de zon …
Het sloot me af van het zichtbare
en voegde me bij onzichtbare dingen.
Het gaf me de genade het Ongeschapen te zien. ‘
St. Symeon de nieuwe theoloog
christelijkeinformatiebron 