Instructies van
de Heilige Antonius
de Grote

Antonius de Grote
Anthonius de Grote werd geboren in Egypte in het jaar 250 (circa) van nobele en rijke ouders, die hem opvoedden in het christelijk geloof. Op 18-jarige leeftijd verloor hij zijn ouders en bleef hij alleen achter om voor zijn zus te zorgen.
De terugtrekking van de gezegende Anthonius uit de wereld gebeurde niet plotseling maar geleidelijk. Aanvankelijk woonde hij bij een vrome ‘starets’, dicht bij de stad, en probeerde hij zijn levensstijl na te bootsen. Hij bezocht ook andere kluizenaars die in de buitenwijken van de stad woonden, om hun advies te vragen. Zelfs op dit moment, vanwege de vrijwillige beproevingen die hij onderging, werd hij door de mensen gevierd en ‘Gods vriend’ genoemd.
Waarop hij besloot zich verder te isoleren. Nadat hij de “starets” had gevraagd zich bij hem aan te sluiten en een weigering had gekregen, nam hij afscheid en trok hij naar een van de verre grotten. Af en toe bracht een van zijn vrienden hem eten. Ten slotte trok Sint Antonius volledig weg uit bewoonde gebieden, stak de rivier de Nijl over en vestigde zich in de ruïnes van een fort. Hij bracht genoeg brood mee voor 6 maanden. Daarna brachten zijn vrienden hem twee keer per jaar eten, dat ze door de opening in het dak binnen lieten.
Het is onmogelijk voor te stellen welke verleidingen en worstelingen deze grote heilige heeft doorstaan. Hij leed aan honger en dorst, koude en hitte. De meest angstaanjagende verleiding voor de kluizenaar was echter, zoals hij zelf toegeeft, in het hart: hunkering naar het wereldse leven en verontrustende gedachten. De verleidingen en gruwelen van demonen verergerden deze beproevingen nog meer.
















