HEILIGENLEVEN

De heilige Matrona van Constantinopel

De heilige Matrona (rechts)

De heilige Matrona werd geboren te Pergos in Pamfilië rond het jaar 453. Haar levensloop onthult bepaalde facetten van het leven van de oude Kerk, die, hoewel zeldzaam, toch lovenswaardig werden geacht, terwijl ze in onze tijd scherpe afkeuring zouden oogsten.
Zij was als jong meisje uitgehuwelijkt aan de rijke Dometios, en kreeg weldra een dochter, Theodota. Haar man kreeg een functie in Constantinopel en het gezin verhuisde daarheen toen Matrona 15 jaar oud was. Ze maakte kennis met een vrome dame en samen maakten ze er een gewoonte van om de nachtelijke vigilies te bezoeken die er in de verschillende kerken van de stad werden gehouden. Dat beviel Dometios niet en hij dwong Matrona in huis te blijven, wat tot allerlei scenes aanleiding gaf. Matrona stortte haar hart uit bij een moniale die zij ontmoette, en sprak over haar verlangen om het monastieke leven te leiden. De moniale beloofde toen om voor de kleine Theodota te zorgen wanneer ze dit voornemen ten uitvoer zou brengen.

Van deze zorg bevrijd, bad Matrona tot God dat zij zo graag letterlijk het woord van Christus zou volbrengen, dat men alles en iedereen moet verlaten om Hem te volgen. Zij droomde toen dat haar man haar het huis uitjoeg, omdat hij haar van ontrouw verdacht, en dat zij bij monniken werd opgenomen. Zij verliet toen haar man, kleedde zich als eunuch (om nasporingen te bemoeilijken), en trad in het sinds kort gestichte monnikenklooster van de heilige Bassianos in Constantinopel, onder de mannennaam Babylas.
Vol vreugde nam zij het zware monniksleven op zich en zij werd een in alle opzichten voorbeeldig lid van de gemeenschap. Toch kreeg Bassianos argwaan, en toen hij haar ondervroeg kwam de waarheid aan de dag. Hij maakte Matrona ernstige verwijten dat zij de gelegenheid voor een schandaal gegeven had, maar hij waardeerde haar ijver en besloot haar niet openlijk te ontmaskeren. Wel zond hij haar weg naar een veraf gelegen vrouwenklooster in Emesa (Syrië).
Ook hier werd zij een sieraad van het klooster. Daardoor werd er over haar gesproken, haar identiteit raakte bekend, en weldra was Dometios op weg om zijn vrouw op te eisen. Matrona vluchtte naar Jeruzalem, maar ook daar kwam Dometios haar achterna. Zij kon nu in geen klooster meer terecht en vluchtte naar de woestijn. In de buurt van Beyroet leefde zij als een van de oude woestijnvaders in een verlaten afgodstempel, waar zij een zware strijd had te voeren tegen de demonen. Daardoor groeide haar persoonlijkheid, en de heidense meisjes uit de omtrek begonnen bij haar te komen en wilden bij haar blijven. Zo ontstond er een gemeenschap rond haar van 9 leerlingen.
Zij voelde haar verantwoordelijkheid tegenover haar geestelijke kinderen en zocht raad. Steeds groter werd het verlangen naar haar eerste raadsman, de heilige Bassianos, te gaan. Zij voelde zich nu ook sterk genoeg om de aandrang van Dometios te weerstaan. Ze vertrok naar Constantinopel en werd verheugd door Bassianos ontvangen. Deze wist voor haar een cel te vinden, dicht bij zijn klooster, waar zij zich rustig aan het gebed zou kunnen wijden. Toen kon zij haar achtergebleven zusters laten overkomen.
Matrona’s reputatie had zich intussen in Constantinopel verbreid en weldra ontving zij alle hulp en steun zodat er een klooster gebouwd kon worden, dat al na korte tijd tot de beroemdste behoorde van de stad. Bijna dagelijks kwamen er nieuwe leerlingen en zij konden nog lang hun voordeel doen met het onderricht van hun stichtster‚ want ondanks haar harde ascese werd Matrona bijna 100 jaar oud. Op haar sterfdag vertroostte zij haar kinderen met de beschrijving van het hemelse visioen dat God haar deed aanschouwen, als loon voor de inspanningen van haar leven.

Heiligenlevens voor elke dag.Orth.klooster Den Haag