H. Colombanus (563-615)
monnik en stichter van kloosters
Geestelijke instructie 12, 2, 3 (vertaling Evangelizo.org)

“Want mijn vlees is waarlijk spijs, en mijn bloed is waarlijk drank”

Beste broeders en zusters, lest uw dorst aan de wateren van de goddelijke bron, waarover wij met u wensen te spreken: lest haar, maar doof haar niet uit; drink, maar raak niet verzadigd. De levende Bron, de Bron van het Leven roept ons en zegt tegen ons: Wie dorst heeft, kome tot Mij en drinke” (Joh 7,37). Begrijp wat u drinkt. Laat de profeet Jesaja het u vertellen en laat de bron zelf het u zeggen: “Woord van de Heer, ze hebben Me verlaten, de Bron van Levend water die Ik ben” (Jr 2, 12-13). Het is dus de Heer zelf, onze God, Jezus Christus, die de Bron van Leven is en daarom uitnodigt Hij ons uit om tot Hem te komen, opdat wij drinken. Hij die liefheeft, drinkt het, hij die zich voedt met het woord van God, drinkt het… Laten we dus drinken aan de Bron die anderen verlaten hebben.

Opdat we van dit Brood eten, opdat we van deze Bron drinken…, noemt Hij zich “het levend Brood dat leven geeft aan de wereld” (Joh 6,51) en dat we moeten eten… Zie waaruit deze Bron stroomt, zie ook waar dit brood uit neerdaalt: het is immers Dezelfde die Brood en Bron is, de eniggeboren Zoon, onze God, de Heer Christus, naar wie we altijd honger moeten hebben.
Onze liefde geeft het ons als voedsel, ons verlangen laat het ons eten; vervuld verlangen we het nog. Laten we naar Hem gaan als naar een fontein. Laten we altijd drinken in de overvloed van onze liefde. Laten we Hem altijd drinken met een nieuw verlangen. En laten we vreugde vinden in de zoetheid van zijn liefde. De Heer is zacht en goed. Wij eten Hem en wij drinken Hem zonder op te houden met dorsten en hongeren naar Hem, want wij kunnen dat voedsel en die drank niet opmaken. Wij eten van dat Brood, maar we krijgen het niet op; wij drinken aan deze Bron, maar ze valt niet droog. Dit Brood is eeuwig, deze Bron stroomt zonder einde.