Maand: februari 2019
Geneviève van Parijs
Heiligenleven
De heilige Geneviève van Parijs
De heilige Geneviève, (Genoveva) de patroonheilige van Parijs, is in 422 te Nanterre geboren als kind van arme boeren. In haar jeugd was zij dus herderin. Toen Germanos‚ de bisschop van Parijs, daar kwam om te prediken, vertelde zij hem, als parmantig meisje van negen jaar, dat zij een aan God toegewijd leven wilde leiden.
Cyrillus van Jerusalem : Voor de eerste keer begon hij hun te leren…..
H. Cyrillus van Jeruzalem (313-350) bisschop van Jeruzalem en kerkleraar
Doopcatechese, nr 13, 3-4 ; PG 33, 771-778 (vert. Evangelizo)
“Voor de eerste keer begon Hij hun te leren, dat de Mensenzoon veel zou moeten lijden”
Laten we ons niet schamen voor het kruis van Christus; laten we er eerder trots op zijn. Het kruis roept “schande bij de Joden en dwaasheid bij de heidenen” op. Voor hen die verloren gaan is dat ook werkelijk een dwaasheid, maar voor ons die gered zullen worden, is het “Gods kracht” (1Kor1,23-24). Want niet alleen een mens sterft voor ons, maar de Zoon van God, God die mens geworden is. Bovendien heeft ten tijde van Mozes het paaslam de uitroeier verjaagd (Ex 12,23), en “Het Lam van God, die de zonden van de wereld wegneemt” (Joh 1,29), heeft Hij ons niet nog beter bevrijd van onze fouten?
Lees verder “Cyrillus van Jerusalem : Voor de eerste keer begon hij hun te leren…..”
Olivier Clément : De Orthodoxe Kerk
Olivier Clément :
DE ORTHODOXE KERK
Inleiding
Met het Rooms Katholicime en de Kerken voortgekomen uit de Hervorming, is de orthodoxe Kerk één van de drie grootste uitderukkingsvormen van het historisch christendom. Zij telt ongeveer 200 miljoen gedoopten. In oost Europa moest zij lange tijd gebukt gaan onder de barbaarse omstandigheden van een totalitair regime. Sedert de grote politieke of economische emigraties van onze tijd is zij ook in het Westen aanwezig. Zij is er nochtans minder goed bekend.
Daarom hebben wij getracht, zonder het vuur en de zwakheden uit de geschiedenis te vergeten, om te gaan naar het essentiële. Dit doen we door te vertrekken vanuit het binnenste zelf. Om de levendige éénheid van de Orthodoxie naar waarde te schatten, zijn we kort gebleven in wat betreft de theologische fundering die haar eigen is, om vervolgens aan te tonen hoe deze zelfde realiteit de kerk structureert en haar plaats bepaalt in de heiligheid. Wat zou, op het spiritueel domein, een kennis voor ons betekenen die ons niet het gevoel zou geven van een innerlike vooruitgang ? Dit is ten minste het doel van de korte bijdrage die wij hier willen geven.
Lees verder “Olivier Clément : De Orthodoxe Kerk”
Ambrosius van Optina
Geloofsbelijdenis deel 4
Commentaar op de geloofsbelijdenis -deel 4
(artikel 8-12 -slot)
Door V.Lossky en Metropoliet Pierre L’Huillier
Het concilie van Nicea
ARTIKEL 8
Ik geloof in de Heilige Geest
Die Heer is en het leven geeft-
Die voortkomt uit de Vader.
Die met de Vader en de Zoon
Tezamen wordt aanbeden en verheerlijkt.
Die gesproken heeft door de profeten.
Na het geloof in de persoon en het werk van Onze Heer Jezus Christus door de Kerk werd verkondigd, drukt de Kerk in dit artikel haar geloof uit in de derde Persoon van de Heilige Drieeenheid. De Vaders van het Ie Oecumenisch concilie hadden enkel het geloof van de Kerk in het bestaan van de Heilige Geest naar voor gebracht. Dit komt, omdat zij vooral hun aandacht wilden vestigen op de goddelijkheid van het Woord, een punt waarop er een aanvaring was tussen de Katholieke Orthodoxie en het arianisme. Nochtans konden de ontwikkelingen van deze controverse niet verzuimen om ook over de pneumatologie te praten, want het waren niet alleen de arianen die de goddelijkheid van de Heilige Geest ontkenden, maar ook sommige Christenen, die wel het dogma van arianen betreffende het Woord verwierpen,
H. Cyrillus van Jeruzalem: Timoteüs en Titus verspreiden het geloof
H. Cyrillus van Jeruzalem (313-350) bisschop van Jeruzalem en kerkleraar
Doopcatechese, nr. 18, § 23-25 (vert. brevier)
Timoteüs en Titus verspreiden het geloof van de apostelen over de wereld.
De kerk wordt ‘katholiek’ genoemd, dit betekent: ‘algemeen’, omdat zij over de gehele wereld verspreid is, van het ene uiteinde tot aan het andere; verder omdat zij algemeen en onverkort alle leerpunten onderwijst die de mensen moeten kennen over zichtbare en onzichtbare, over hemelse en aardse zaken; omdat zij het hele mensengeslacht tot het ware geloof moet brengen, heersers en onderdanen, geleerden en ongeletterden; omdat zij in het algemeen alle soorten zonden die in de ziel of in het lichaam worden bedreven, verzorgt en geneest. Zij bezit iedere soort deugd, hoe die ook genoemd wordt, in woorden en daden en in velerlei geestelijke gaven.
Lees verder “H. Cyrillus van Jeruzalem: Timoteüs en Titus verspreiden het geloof”
Basilios de Grote :
Heiligenleven
De heilige Basilios de Grote
De heilige Basilius de Grote stamde uit een geslacht van martelaren en werd geboren kort nadat de vrede tussen kerk en staat gesloten was. Het was een gezin waarvan niet minder dan vier kinderen tot de grote heiligen behoren: Makrina en haar broers Basilius, Gregorius van Nyssa en Petrus van Sebaste. Basilius, geboren in 329 en niet ouder geworden dan 50 jaar‚ was zulk een imponerende persoonlijkheid dat hij reeds tijdens zijn leven ‘de Grote’ werd genoemd.
Franciscus : zonnelied
Zonnelied van de heilige Franciscus
Allerhoogste, almachtige, goede Heer,
van U zijn de lof, de roem, de eer en alle zegening
U alleen, Allerhoogste, komen zij toe
en geen mens is waardig U te noemen.
Geloofd zijt Gij, mijn Heer, met al uw schepselen,
vooral heer broeder zon,
die de dag is, en door wie Gij ons verlicht.
En hij is mooi en stralend met grote luister.
Van U, Allerhoogste, draagt hij het zinnebeeld.
Geloofd zijt Gij, mijn Heer, door zuster maan en de sterren.
Heiligenleven : Simeon de styliet
Heiligenleven
De heilige Simeon de Styliet (zuilheilige)
De heilige Simeon de Styliet (zuilheilige) was de eerste heilige die de ascese van het leven op de top van een pilaar op zich nam. Hij leefde in de tijd van de keizers Markianos en Leo de Grote in de buurt van Antiochië in Syrië. Hij had arme ouders en was daarom in zijn jonge jaren werkzaam als schaapherder‚ maar hij was bezield door het verlangen om op bijzondere wijze zijn liefde voor Christus tot uitdrukking te brengen. De tijd van de martelaren was voorbij; de vurige geesten wendden zich nu tot het monnikschap. Simeon begon op 18-jarige leeftijd een bestaan van harde ascese, maar op den duur was hem dit niet genoeg. De liefde tot Christus werd steeds gloeiender in zijn hart, en zijn tot uitersten geneigde natuur zocht naar een middel om zijn leven tot een teken daarvan te maken. Hij legde zichzelf strenge
Psalm 90,2
Geloofsbelijdenis (deel 3)
Commentaar op de geloofsbelijdenis – (deel 3)
ARTIKEL 7
“Hij zal wederkomen in heerlijkheid – om te oordelen levenden en doden en aan Zijn Rijk zal geen einde komen”
Het geloof in de tweede komst van Christus is fundamenteel in het geheel van de christelijke leer, elke poging om het christendom te ‘de-ontologiseren’ ’t is te zeggen , om dit artikel van het geloof te schrappen of te minimaliseren, kan slechts beschouwd worden als een fundamentele vervalsing van de christelijke boodschap. Om de plaats dat dit dogma in de Kerk bekleedt te begrijpen, moet men het plaatsen in haar werkelijk perspectief; namelijk : de christelijke opvatting van de tijd en de geschiedenis doet zich voor als een horizontale lijn : er is een begin, de schepping, een tragische gebeurtenis, de val, een centrale gebeurtenis, de Menswording, en een einde met de tweede komst van Christus (parousie). Bijgevolg, zoals het offer van Christus een bijzonder moment was (Hebr.7,27) zo zal ook het laatste oordeel een enig en definitief karakter hebben. Dit is de vaste leer van de Kerk, en het is daarom
Heiligenleven
De heilige Serafim van Sarov
De heilige Serafim van Sarov is een van de grootste Russische heiligen en nog wel bijna uit de moderne tijd. Prochor Misjnin werd geboren als zoon van een aannemer te Koersk‚ in 1759. Toen hij twintig werd, trad hij in het klooster van Sarov en kreeg toen de naam Serafim. Veertien jaar later werd hij priester gewijd terwijl hij uitgroeide tot een groot mysticus, in wie het leven van de oude woestijnvaders opnieuw gestalte kreeg. Zestien jaar leefde hij in volstrekte eenzaamheid, diep in het maagdelijke Russische woud, waar hij bomen velde, een moestuin aanlegde, de Heilige Schrift overwoog en de Vaders bestudeerde, onder onophoudelijk gebed.
H. Cyrillus van Alexandrië (380-444)
bisschop en kerkleraar
Commentaar op het Evangelie van Johannes, 4 (vert. Evangelizo)
“Allen, die Hem aanraakten, werden genezen”
Zelfs om doden te laten verrijzen, vindt de Verlosser het niet genoeg om door zijn woord te handelen, die toch drager is van de goddelijke bevelen. Voor dat zo prachtige werk, neemt Hij, als men dat zo kan zeggen, zijn eigen vlees als medewerkster om zo te tonen dat zij de macht heeft om het leven te geven, en om te laten zien dat ze één is met Hem: zij is immers zijn vlees, en niet een vreemd element.
Dat is wat er is gebeurd toen Hij het dochtertje van het hoofd van de synagoge liet verrijzen, door tegen haar te zeggen: “Meisje, sta op!” (Mc 5,41). Hij heeft haar bij de hand genomen, zoals geschreven staat. Hij heeft haar als God door een machtig bevel, het leven teruggegeven, en Hij heeft haar ook opgewekt door het contact met zijn heilig vlees – er zo van getuigend dat eenzelfde goddelijke energie, zowel in zijn lichaam als in zijn woord, aan het werk is. Zo ook op dezelfde wijze als Hij in de stad genaamd Naïn aankomt, waar men de enige zoon van de weduwe begroef, daar heeft Hij de doodskist aangeraakt en gezegd: “Jongen, ik zeg je, sta op!” ( Lc 7,14).
Zo kent Hij niet alleen de macht om de doden te laten verrijzen toe aan zijn woord, maar ook om te tonen dat zijn lichaam levendmakend is, raakt Hij de doden aan, en door zijn vlees laat Hij het leven overgaan naar hun dode lichaam. Als het enige contact met zijn heilig vlees, het leven teruggeeft aan een lichaam dat in staat van ontbinding is, welke genade zullen wij dan niet vinden als door zijn levendmakende eucharistie onze voeding is? Hij zal hen, die eraan hebben deelgenomen, geheel omvormen in zijn eigen zaligheid, welke onsterfelijkheid is.
Dagelijks evangelie.org
spreuken 3,11-12
commentaar op de geloofsbelijdenis (1)
COMMENTAAR
OP DE GELOOFSBELIJDENIS(1)
Deel 1
Concilie van Nicea
De inleiding en de commentaar op het eerste artikel van de Geloofsbelijdenis van Nicea – Constantinopel zijn van de hand van Vladimir Lossky. Hij schreef het kort voor zijn dood in 1958. De commentaar op de andere artikelen zijn van de hand van Bisschop Pierre L’Huiller (Bisschop gewijd in 1968)
De tekst werd gepubliceerd in de revue CONTACTS, nr. 38-39 in 1962.
INLEIDING
Het Credo of symbolum van het geloof is een plechtige belijdenis van de Christelijke dogma’s, gelezen en gezongen tijdens de Liturgie, vóór het begin van het eucharistisch mysterie. Het eerste woord van deze heilige tekst – in het latijn : Credo, ‘ik geloof’ – heeft betrekking op de artikels die volgen en geven aan deze uitdrukking van het gemeenschappelijk geloof van het godsvolk de waarde van een persoonlijk engagement van elk lid van de Kerk die samen belijden: ‘ik geloof’, en verder ‘ik belijd’, ‘ik wacht’ (of ‘ik hoop’).
citaat :St.Nicon of Optina
Commentaar op de geloofsbelijdenis (2)
COMMENTAAR
OP DE GELOOFSBELIJDENIS
Deel 2
ARTIKEL 4
Hij is voor ons gekruisigd onder Pontius Pilatus,
Hij heeft geleden en is begraven
Het bevrijdend werk van onze Heer Jezus Christus vormt een eenheid, het kan niet gescheiden worden : de menswording, de Dood op het Kruis, de Verrijzenis zijn slechts etappen binnen dit bevrijdend werk.
Het artikel van het Credo vermeldt dat deze gebeurtenis heeft plaats gevonden “onder Pontius Pilatus” Hierdoor wordt het historisch karakter onderlijnd van het Lijden. Terwijl de veronderstelde heldendaden van de heidense goden zich vooral situeerden in voorbije en fabulachtige tijden, voltrekt het bevrijdende werk van Christus zich op een duidelijk historisch moment van de geschiedenis, en plaatst het zich in een duidelijk bepaald milieu.
christelijkeinformatiebron 