H. Augustinus (354-430)
bisschop van Hippo (Noord Afrika) en kerkleraar
Augustinus en Ambrosius . Schrijn van st.Anna de Beaupré
Overwegingen over de psalmen, Ps 61 ; CCL 39, 766
“Hij is, net als wij, in elk opzicht op de proef gesteld, met dit verschil dat Hij niet vervallen is tot zonde” (Heb 4, 15)
“Hoor, o God, mijn smeken, sla acht op mijn gebed, van het einde der aarde roep ik u aan, want mijn hart bezwijkt” (Ps 61,2-3). Van het einde der aarde, dat wil zeggen overal vandaan…. Het gaat dus niet om slechts één persoon die zo spreekt; en toch is het slechts één persoon, want er is slechts één Christus van wie wij de ledematen zijn (Ef 5,23)… Degene die roept vanuit het einde der aarde is angstig, maar niet verlaten. Want wij zijn het, dat wil zeggen zijn lichaam, dat wilde de Heer voorafbeelden door zijn eigen lichaam…
Hij heeft ons door zijn persoon gesymboliseerd toen Hij door de Satan werd beproefd. Men leest in het Evangelie dat onze Heer, Jezus Christus, in de woestijn beproefd werd door de duivel. In Christus werd jij beproefd, want Christus had jouw vlees aangenomen om jou het heil te brengen, van jou nam Hij de dood om aan jou zijn leven te geven, Hij onderging beledigingen om aan jou zijn eer te geven. Van jou nam Hij dus ook de beproevingen, om aan jou zijn overwinning te geven. Als wij in Hem beproefd worden, dan overwinnen we in Hem ook de duivel.
Het valt je op dat Christus beproefd werd, en het valt je niet op dat Hij de overwinning heeft gebracht? Herken jezelf als iemand die beproefd wordt in Hem, herken jezelf als overwinnaar in Hem. Hij zou de duivel belet kunnen hebben om Hem te benaderen; maar als Hij niet beproefd was geweest, hoe zou Hij jou dan onderricht kunnen hebben over de wijze waarop je de beproeving kunt overwinnen? Ook is er niets verbazingwekkends aan als Hij, bestookt door de beproevingen, roept van het einde der aarde zoals in deze psalm. Maar waarom werd Hij niet overwonnen? De psalm vervolgt: “U vestigt mij op de rots” … Herinneren we ons het Evangelie: “Op die rots zal Ik mijn Kerk bouwen” (Mt 16,18). Het is dus de Kerk die Hij op de rots wilde bouwen, die roept van het einde der aarde. Maar wie is rots geworden opdat de Kerk op de rots gebouwd zou kunnen worden? Luisteren we naar Paulus die het ons zegt: “Christus was de rots” (1Kor 10,4). Wij zijn dus op Hem gebouwd. Daarom was de rots, waarop wij zijn gebouwd, de eerste die door wind, vloed en regen werd geslagen, toen Christus door de duivel op de proef werd gesteld (Mt 7,25). Dat is het onwankelbare fundament waarop Hij je wilde vestigen.
christelijkeinformatiebron 