Maand: mei 2011

Gregorius de Grote : Wij komen bij Hem wonen

H. Gregorius de Grote (ca. 540-604), paus en Kerkleraar 
Homilie over het Evangelie, nr. 30 
 

Gregorius de grote8.jpg

“Wij komen bij hem wonen”

 
     “Mijn Vader zal hem liefhebben en mijn Vader en Ik zullen bij hem komen en bij hem wonen.” Denk er aan lieve vrienden, wat voor een feest het is om God in ons hart te mogen ontvangen! Als een rijke en machtige vriend bij u zou komen, zal uw huis uiteraard goed gepoetst zijn, opdat niets zijn blik zou kunnen choqueren als hij binnenkomt. Wie het verblijf van God in zijn ziel voorbereidt, zou het vuil van slechte handelingen moeten verwijderen.
      Let eens op wat de tekst zegt: “Mijn Vader en Ik zullen bij hem komen en bij hem wonen”. Want het kan gebeuren bij het hart van sommigen dat Hij er niet zijn verblijf van maakt. Als ze daarover wroegingen hebben, zien ze hoe God kijkt; maar zo gauw de verleiding komt, vergeten ze het onderwerp van hun voorafgaande spijt en vallen ze terug in hun zonden, alsof ze daarover nooit getreurd hadden.. In een hart daarentegen dat werkelijk van God houdt en dat de geboden onderhoudt, komt de Heer en maakt er zijn woning van. Want de liefde van God vult haar helemaal op het moment van verleiding. Dus wie het niet toestaat dat zijn ziel gedomineerd wordt door slecht vermaak, houdt werkelijk van God… Vandaar de precisering: “Wie Mij niet liefheeft, houdt zich niet aan mijn woorden”. Onderzoek uzelf zorgvuldig, mijn geliefde vrienden; vraag uzelf af of u werkelijk van God houdt. Maar vertrouw niet op het antwoord van uw hart zonder het met uw daden te vergelijken.
Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

Oecumenisch patriarch huldigt christelijke kerk in Turkije in

OECUMENISCHE PATRIARCH HULDIGT CHRISTELIJKE KERK IN TURKIJE IN

De oecumenische patriarch Bartholomeus Bron: Orthobel

BRUSSEL (KerkNet/RadVat) – De oecumenische patriarch Bartholomeus van Constantinopel leidt zondag de herinhuldiging van een christelijk kerkje. De vervallen orthodoxe kerk werd gerestaureerd op kosten van het stadsbestuur van Gülsehir in Cappadocië. Dat is uitzonderlijk omdat de kosten van kerkgebouwen in principe door de Turkse staat of de christelijke kerken zelf worden gedragen. Voor de plechtigheid van zondag worden orthodoxen uit heel Turkije en zelfs Griekenland verwacht. Gülsehir ligt niet ver van de Griekse grens. Vele Griekse inwoners uit de streek werden in 1923 door de Ottomanen gedwongen om de regio te verlaten en zich in de streek van Thessaloniki te vestigen. 

Hilarius van Poitiers : Over de heilige Drievuldigheid

H. Hilarius (ca 315-367), bisschop van Poitiers, Kerkleraar 

Hilarion van Poitiers.jpg

Hilarius van Poitiers

Over de Drievuldigheid  
“Dit is het werk van God: dat u gelooft in Hem, die Hij gezonden heeft”
      Het is aan U om het gevraagde te geven, het gezochte te laten vinden en waar geklopt wordt open te doen. Wij lijden immers aan geestelijke traagheid die ons van nature eigen is; door de zwakheid van ons verstand … begrijpen wij niets van U…. Wij hopen dus dat Gij ons bij het begin van deze moeilijke onderneming aan wilt moedigen; dat Gij ons sterkt door een gestadige vooruitgang; dat Gij ons laat delen in de geest van de apostelen en de profeten, zodat wij hun woorden niet anders verstaan dan hoe ze bedoeld zijn…
      Wij willen gaan spreken over de dingen die zij als mysteries verkondigd hebben. Over U eeuwige God, de Vader van de eeuwige en eniggeboren God; over U, de enige die niet geboren is, en over de enige Heer, Jezus Christus, die door de eeuwige geboorte uit U voortgekomen is. Wij mogen van Hem geen tweede God maken vanwege een verschil dat er werkelijk is; wij mogen evenmin beweren dat Hij niet voortgekomen is uit U, die de enige God zijt; we mogen niet verkondigen dat Hij anders is dan de ware God, want Hij is geboren uit U die de Vader zijt en ware God.
      Leer ons dus de betekenis van de woorden, schenk ons het licht van inzicht…, en het geloof in de waarheid. Geef dat hetgeen we geloven ook uitspreken…: dat U die ene God en Vader bent, en Jezus Christus, de ene Heer. Laat ons U eren, mijn God, geef ons het vermogen om Hem te verkondigen, Hij, ware God. 

Heilige Godelieve van Gistel

 

Heiligenleven

 

Godelieve van Gistel.

 

 

godelieve.jpg

 

 

Godelieve van Gistel is wellicht één van meest vereerde Vlaamse Heiligen geweest. Veel lol aan haar korte leven heeft ze in elk geval niet gehad.
Zij leefde in de tweede helft van de 11de eeuw. Ze stamde uit een adellijke familie in het graafschap Boulogne en stond bekend voor haar liefdadigheid.
Heel jong nog werd ze uitgehuwelijkt aan Bertulf van Gistel.
Een verstandshuwelijk, geregeld door de ouders, en waarbij niet gevraagd werd naar de mening van de aanstaanden. Een groter contrast dan tussen het verfijnde beschaafde meisje en het ruwe volk uit de kuststreek was nauwelijks denkbaar.
Al van bij het begin loopt alles verkeerd. Deze man moest niets van haar hebben en hij blijft afwezig op het drie dagen durende huwelijksfeest en haar schoonmoeder vat voor haar een niets ontziende haat op.
Eenzaamheid en vernedering worden haar dagelijks lot. Van een normaal huwelijksleven is er geen sprake. Bertulf ziet naar zijn vrouw niet om.
Hij blijft op de ouderlijke burcht wonen, terwijl hij Godelieve laat verbannen naar zijn moeder.
Daar wordt ze ondergebracht in de hoeve, bij het dienstvolk. Hier werd ze slechter behandeld dan de minste dienstmeid.

Het lukte Godelieve weer naar haar ouderlijke huis te vluchten, waarop haar ouders een klacht indiende bij de bisschop van Doornik en de graaf van Vlaanderen. Daarop moest Bertolf haar terug nemen en goed behandelen. Dat deed Bertolf, maar achter een sluier van schijn zon Bertolf evenwel op een list om toch van haar af te komen.
Er werd een ongeluk in scène gezet op een korte reis naar Brugge. Toen Bertolf even afwezig was werd Godelieve in zijn opdracht op 6 juli 1070 door zijn knechten gewurgd en in een put gedumpt.
Bertolf liet haar begraven in de kapel en een korte tijd later hertrouwde hij en kreeg bij zijn tweede vrouw een blindgeboren dochter. Toen de moeder van het kind na 13 jaar ook overleed en eveneens werd begraven in de kapel naast Godelieve sloop het kind op zekere dag de kapel in. Zij knielde op één van de twee graven en smeekte de hemel om haar zicht terug terug te krijgen. Nadat het wonder geschiedde constateerde dat ze niet op moeders graf maar op de grafsteen van Godelieve had geknield.
Bertolf die het wonderlijk verhaal hoorde, trok het boetekleed aan, kwam tot inkeer en ondernam vele pelgrimstochten om zijn laatste dagen in klooster te slijten.

Op 30 juli 1084 werd Godelieves gebeente door de bisschop van Doornik uit haar graf gelicht en op het altaar in de kerk van Gistel geplaatst, de toen gebruikelijke procedure van heiligverklaring. Nog steeds wordt de verering van Godelieve in stand gehouden en aan het putwater van Gistel wordt geneeskracht toegeschreven.

Bron : http://www.stedeninfo.be/Westvlaanderen/Gistel/Godelieve.htm

Clemens van Alexandrië : Terstond landde de boot aan de kust

Clemens van Alexandrië (150-rond 215), theoloog 
De Pedagoog, III, 12, 101 

Clemens Von Alexandrien.jpg

Clémens van Alexandrië
“Terstond landde de boot aan de kust”
   
  Laten we tot het Woord bidden, tot het Woord van God: wees genadig voor uw kinderen, Meester, Vader, gids van Israel, Zoon en Vader, één en twee tegelijkertijd, Heer! Maak dat wij uw geboden navolgen, om te komen tot de volle gelijkenis van het beeld (Gn 1,26), om de goedheid van God en de rechter zonder hardheid te begrijpen naar ons eigen vermogen. Geef ons uzelf: om in uw vrede te leven, om in uw stad gebracht te worden, om door te gaan zonder ten onder te gaan in de stormen van de zonde; om mee genomen te worden naar de rustige wateren van de Heilige Geest; door de onuitspreekbare Wijsheid. Maak dat wij dag en nacht tot aan de laatste dag de Enige –Vader en Zoon, Zoon en Vader, Zoon, Pedagoog (1Kor 4,15) en Meester en tegelijkertijd de Heilige Geest, danken en loven.
      Alles is van de Enige, in wie alles is, door wie alles één is, door wie de eeuwigheid is, van wie wij allen ledematen zijn (1Kor 12,27). Aan Hem zij de heerlijkheid en de eeuwen; alles voor de Goede, alles voor de Schone, alles voor de Wijsheid, alles voor de Rechtvaardige! Aan Hem zij de glorie nu en in de eeuwen der eeuwen, amen!

Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

Jacobos van Nisibis

Heiligenleven

De heilige Jacobos van Nisibis

 

 

Jacobos van Nisibis.jpg

 Jacobus van Nisibis

 

De heilige Jacobos van Nisibis (Mesopotamië) leefde in de woestijn onder strenge vasten en onophoudelijk gebed. Hij werd  echter naar de stad gehaald om bisschop te worden van Nisibis (Nusaybin), dat onder zijn bestuur een belangrijk christelijk centrum werd, waar ook de heilige Efraïm is gevormd. Hij wordt nog steeds geëerd als een der grootste predikers van de Syrische kerk, die zovele beroemde redenaars en dichters heeft voortgebracht. Er staan vele geschriften op zijn naam; hij nam ook deel aan het eerste Oecumenisch Concilie van Nicea. Op zijn gebed werd de stad bevrijd toen deze ingesloten was door het overmachtige leger van de Perzische koning Sapor : de belegering moest worden opgebroken door een heftige muggenplaag. Jacobuis is gestorven in 350.

 

Uit : Heiligenleven voor elke dag : uitg. orth. klooster – Den Haag

Ignatius van Antiochië : Kijk naar mijn handen en voeten….Raak Mij aan

H. Ignatius van Antiochië (? – ca 110), bisschop en martelaar 
Brief aan de christenen van Smyrna 

IgnatiusOfAntioch.jpg

Ignatius van Antiochië
“Kijk naar mijn handen en voeten…Raak Mij aan”
    
 Ik dank Jezus Christus, onze God, die  u zoveel wijsheid schonk. Want ik heb gemerkt dat u volmaakt bent met een ongeschonden geloof, alsof u met lichaam en ziel vastgenageld was aan het kruis van de Heer Jezus Christus, en dat u bevestigd bent in de liefde door het bloed van Christus. En u bent vervuld van een vast geloof in onze Heer, die waarlijk uit het “geslacht van David” is, “naar het vlees” (Rm 1,3). Zoon van God krachtens Gods wil en almacht, waarachtig geboren uit de Maagd, gedoopt door Johannes, opdat “alle gerechtigheid door Hen vervuld zou worden” (Mt 3,15). Waarachtig is Hij om ons, onder Pontius Pilatus en de viervorst Herodes, in het vlees vastgenageld. Door de vrucht van zijn goddelijk en heilzaam lijden, kunnen wij bestaan. Zo wilde Hij door zijn verrijzenis de zegevaan heffen voor zijn heiligen, in het ene lichaam van zijn Kerk.
      Dat alles heeft Hij voor ons immers geleden, opdat wij verlost zouden worden; en Hij heeft waarachtig geleden, zoals Hij ook waarachtig zichzelf heeft opgewekt. Ik weet immers dat Hij ook na de verrijzenis in het vlees was, en ik geloof dat Hij het nu nog is. En toen Hij bij Petrus en zijn gezellen kwam, sprak Hij tot hen: “Raak Mij aan, betast Mij en zie dat Ik geen geest zonder lichaam ben”. En aanstonds raakten zij Hem aan en geloofden, daar zij in nauw contact waren gekomen met zijn vlees en zijn geest. Daarom dan ook spotten zij met de dood en toonden zich boven de dood verheven. Na zijn verrijzenis echter at en dronk Hij met hen als een mens van vlees en bloed, hoezeer Hij ook op geestelijke wijze met de Vader verenigd was. Hieromtrent herinner ik u, geliefden, aan deze waarheden ofschoon ik weet dat u ook zo denkt.
Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

Maximos de Griek

Heiligenleven

De heilige Maximos de Griek

 

Maximus de griek eerbiedwaardige2.jpg

 Maximos de Griek

 

De heilige Maximos Grek (de Griek), van Slavische afkomst in Noord Griekenland, op de grens van Albanië. Hij werd geboren in 1480, zijn ouders waren welgesteld en zorgden voor een goede opvoeding. Omdat er onder de turkse overheersing gaan mogelijkheid tot studie bestond, ging hij naar Parijs waar hij studeerde bij zijn beroemde landgenoot Joannes Laskaris. Om het oude grieks te studeren ging hij naar Venetië waar zich een grote groep geleerden verzameld had die betrokken waren bij de uitgave van oude handschriften. Zijn wetenschappelijke studie voltooide hij aan de universiteit van Florence. Er stond een schitterende loopbaan als geleerde voor hem open, maar toen hij 27 jaar oud was, trok Maximos naar de Athos en werd monnik in Watopedi, waar hij tien jaar lang innerlijk rust mocht genieten. In die tijd hield men zich in Rusland bezig met de herziening van de liturgische boeken die onderling slecht overeenstemden. Tsaar Wasili Joannowitsj richtte een verzoek aan het Athosbestuur om hem een geleerde monnik te zenden, die zowel het grieks als het slavisch beheerste, om daarbij behulpzaam te zijn. Maximos bleek hiervoor de aangewezen persoon en in 1518 kwam hij in Moscou aan.Daar ging hij voortvarend te werk, waarbij bleek dat hij eerst nog veel meer studie moest maken van het slavisch. Allereerst vertaalde hij de Psalmen en schreef daarbij een commentaar. Dit werk viel zozeer in de smaak dat zijn verzoek om weer naar de Athos te mogen vertrekken, niet werd ingewilligd omdat nu ook verschillende Kerkvaders, het Nieuwe Testament en de liturgische boeken vertaald moesten worden. Natuurlijk was er een behoudsgezinde partij die dit alles met lede ogen aanzag en tegen Maximos begon te ageren. Zij vonden gehoor bij de vorst nadat Maximos geweigerd had diens echtscheiding ( wegens kinderloosheid van zijn eerste vrouw) goed te keuren. Metropoliet Warlaam, die Maximos steunde, werd uit zijn ambt ontheven. Onder diens opvolger werd Maximos tot ketter verklaard en geëxcommuniceerd in 1525. Tegen elke afspraak in , en ondanks dringende verzoeken uit Griekenland, mocht hij niet naar de Athos terugkeren maar werd gevangen gehouden in verschillende kloosters. Vooral in dat van Josef Wolokolamsk werd hem het leven heel zwaar gemaakt : hij mocht zelfs de kerk niet bezoeken en geen boeken lezen. Met een naald kraste hij daar in de muur een troostcanon van de Heilige Geest, welke nog heden in de Kerk gezongen wordt. Eerst twaalf jaar later, toen er een nieuwe metropoliet in Moscou gekomen was, kwam er een einde aan deze zinloos wrede straf en mocht Maximos weer deel nemen aan de Diensten en de Sacramenten ontvangen. Weer acht jaar later, in 1545, richtten alle patriarchen een verzoek aan de tsaar om Maximos naar de Athos terug te laten gaan. Alles tevergeefs. Eerst in 1551 werd de doodzieke Maximos vrijgelaten en in eer  hersteld. Hij kon de verre reis naar de Athos niet meer volbrengen en bracht de laatste jaren van zijn leven door in de Sergios Laura, waar tenminste een geestelijk leven werd geleid in plaats van de militaire discipline die in het Twerklooster heerste. Hij was nu ruim 70jaar en ging weer door met zijn vertaalwerk en andere geschriften tot hij overleed in 1556, hoog vereerd als geestelijke leidsman, profeet en wonderdoener. Hij heeft verschillende boeken geschreven over het orthodox geloof en vertalingen gemaakt van het Psalmcommentaar van de heilige Kyrillos, de homilieën over het Joannes Evangelie van Johannes Chrysostomos, en nog een aantal kleinere werken.

 

Bron: Heiligenlevens voor elke dag. Uitg.Orth.klooster Den Haag